Category Archives: Artikelen

  • 0

Kennen en kennen is twee

Category : Artikelen

Psalm 84, 11 WV“Want één dag in uw voorhoven is beter dan duizend elders.”

Nu wij hier langer verblijven, worden de verschillen met onze westerse leefstijl steeds prominenter. Het is niet altijd leuk, dingen vallen anders (of tegen, zo je wilt), je mist geliefde kinderen, familie, vrienden en de cultuur is anders. In Phnom Penh is nog een relatief westers ‘laagje’ zichtbaar, met fancy restaurants en bars waar je voor bijna niks een biertje kan drinken, maar onderhuids is de Cambodjaanse cultuur heel anders. Op het platteland is dat voelbaarder.

Dingen als gebrek, tekort, klassenverschillen, rangen en standen, (onzichtbare) uitbuiting en exploitatie, landroof en corruptie zijn alomtegenwoordig. Net als zaken als gearrangeerde huwelijken, collectief leven, weinig tot geen privacy en een hang naar (soms verstikkende) familieverhoudingen, de vele rituelen van voorouderverering én de eeuwige façade van een boeddhistische cultuur, waarachter van alles schuilgaat, wat niet zo heel fraai is. Tel daarbij op de grip die het leven heeft op velen om elke dag maar weer rond te moeten komen, zonder enig uitzicht op verbetering.

Ik heb me vaak afgevraagd waarom de HEER op vele plekken in de Bijbel (meest prominente in Matth. 28, 20, maar ook de belofte aan Abraham, Jozua, Jacob en vele anderen), steeds maar zegt: “Ik ben erbij. Ik ga mee. Ik laat je niet in de steek.” En soms denk je dan – zeker temidden van meer of minder ellendige omstandigheden, en die van ons vallen nog mee – ‘daar heb ik lekker veel aan!’ Bij een beetje meer zelfreflectie, heb ik me dan met verwondering afgevraagd of dit dan het ultieme is, wat je door het leven, met al zijn ups en downs, heen helpt.

Het bracht me tot het antwoord, dat we – en misschien wel vooral in het westen – eigenlijk geen flauwe notie hebben van wat het inhoudt dat God bij je is. Er is zo ontzettend veel waar we onze behoeften, noden en verlangens mee kunnen vervullen, dat we het zicht op de pure relatie met de Eeuwige, behoorlijk zijn verloren. Zo hebben we weinig idee van wat de dichter zegt in Psalm 84. Is het dan zo levensvervullend even een moment bij de Schepper te zijn? Moet dat het zijn? Gaat dat ‘m worden? Is dat het belangrijkste?

Op vele plekken in de Bijbel wordt het inderdaad zo geschetst. Mensen die door hun levenswandel met God zijn gaan beseffen dat Zijn goedheid beter is dan het leven zelf (Ps. 63, 4). Bonhoeffer preekte over ‘mijn ziel keert zich stil tot God’ (Ps. 62) begin jaren ’30,  toen het economisch slecht ging, en er veel armoede en honger was. Net als nu. Bonhoeffer benoemt het leven als het laatste wat men nog heeft. Al zou alles je afgenomen worden, je geen werk, eten of bezit meer hebt, dan nog heb je je leven. En dan is God daar om dat laatste, je leven van je te vragen (bij Job gebeurde dat bijna). Hij vraagt jou om ook je leven op te geven aan Hem en daarvoor in ruil biedt Hij je ‘goedertierenheid’, Zijn liefde. Nee daar kan je geen brood van kopen, daar heb je geen baan mee. Lekker dan. Zo is onze menselijke reactie. En die schetst pijnlijk duidelijk hoe weinig besef we hebben van wat het is om bij de Vader te zijn. Vooral in Europa is de nadruk zo komen te liggen op het hier en nu (‘live life to the Max’ – reclame van Pepsi), moeten we er uit halen wat er in zit, desnoods ten koste van anderen en de natuur, dat het zicht op een veel beter leven compleet bedekt is geraakt…

Let wel, ik heb makkelijk praten; gezond, welvarend, gelukkige relaties en de mogelijkheid deels je eigen toekomst uit te stippelen. Iets wat velen hier in Cambodja beslist niet kunnen.

Langzamerhand echter, wordt het duidelijk dat bij God zijn, lezen uit Zijn Woord – woorden hebben heel veel invloed in ons leven, alles is ontstaan door het woord – een vreugde geven, die alle andere dingen te boven gaat. En dan besef je: “Ja, God weet echt heel goed wat we nodig hebben: een levende relatie met Hem zelf.” En niets kan ons scheiden door Jezus van Zijn liefde, noch ziekte, noch dood (Rom. 8). We hebben in Hem het eeuwige leven. Het gaat door, de dood is alleen maar een toegangspoort.

En dan is het een aanrader om tijdens een stilte-retraîte in één van Europa’s mooie kloosters, te ontdekken hoe heerlijk het ook weer is om stil te worden en gewoon te genieten van het samen-zijn met de Eeuwige. Een beetje zoals Adam dat moet hebben gehad in Genesis…

Jacques

Bij de afbeelding: De koningin van Sheba op bezoek in de tempel van Salomo.

 


  • -

Deuren

Category : Artikelen , Updates

In het evangelisch-missionaire wereldje, kom je – net als in elke andere sector – gemeenplaatsen tegen, die een bepaalde betekenis hebben. In de praktijk dienen ze het doel van onderling begrip, maar inhoudelijk kan je er op verschillende manieren tegen aan kijken.

Zo is er een veel gebezigd gezegde: “Hier gaan deuren dicht; daar gaan ze open.” Wat dan zoveel zeggen wil als dat bepaalde dingen, ontwikkelingen of richtingen onmogelijk blijken te zijn of juist dat andere kansen en mogelijkheden zich voordoen.

Een beetje onbewust, gingen wij van huis met het klassieke zendingsmodel (zie eerdere blogs voor uitleg) in gedachten, net als de idee om ieder vanuit ons vakgebied in Cambodja actief te kunnen zijn in ‘business-as-mission’ en sociaal-pedagogisch werk. Voor ieder van die drie werkvelden geldt dat de deuren daarvan zich sluiten, zoals bedoeld in bovengenoemde betekenis. Voor het klassieke zendingsmodel-model is een taalbeheersing noodzakelijk, welke ons – op onze leeftijd – jaren en jaren gaat kosten. Verder is onder andere door COVID-19 en andere redenen ‘business-as-mission’ geen optie, en sociaal-pedagogisch werk is om dezelfde redenen niet mogelijk. Jammer? Ja en nee. Het is omschakelen. Maar we krijgen in de gaten dat er iets veel beters voor in de plaats komt.

Ook voor de achterban is het omschakelen. Is dat vreemd? Ja en nee. Wanneer je in het bedrijfsleven of de overheid in een baan stapt, weet je eigenlijk dat dit niet voor altijd zal zijn. Die tijden zijn voorbij. Je ontwikkelt je door studie en ervaring, ontdekt verschillende kanten van het werkzame leven door meerdere banen of je beweegt je in een nieuwe richting. Vinden we heel normaal. Toch? Maar als je de zending instapt, schijnt dat niet zo normaal te zijn: “Je wist het toch zeker? Je bent hier (…) toch voor geroepen? Dit was toch het land van bestemming?”

We reageren hier kennelijk anders op veranderingen. Wij ook. Maar voor ons is vast komen te staan dat we tot pensionering in dienst van deze Ene Werkgever willen blijven, op de plekken die Hij wijst. Ongeacht de richting. Niet de job of de plek zijn leidend, maar Degene die de job ter beschikking stelt en de plaats wijst. En, net als in een groot bedrijf, je door de jaren heen meerdere functies en posities bekleed, gebeurt dat in het Koninkrijk. God Zelf is het vaste punt, niet het werk. Hij geeft momentane bevestigingen die in een groter plaatje passen.

Deuren gaan open en dicht. Er zijn verschillende deuren, met verschillende functies. Zo heb je draaideuren (die tocht tegengaan), Tourniquet-deuren (in 1903 bedacht door de gelijknamige uitvinder), snelloop-deuren, schuifdeuren, industriële deuren, binnen- en buitendeuren, deuren in Georgische of Victoriaanse stijl etc. Een snelloop-deur wordt in supermarkten vaak gebruikt en dient om snel in en uit te lopen. Het is niet per sé een toegangsdeur, zoals Jezus gebruikt in Joh. 10, 9 WV.

St. Petrus gebruikte misschien wel een draaideur en kwam uiteindelijk weer bij Jezus uit. Judas ging nooit door die ene deur en keerde na zijn verraad terug naar zijn oude leven, dat zou leiden tot zijn dood.

Het is in zending niet anders; er zijn deuren die je toegang geven, er zijn deuren waar je door heen en weer kan lopen (verschillende dingen ontdekken) en er zijn schuifdeuren die vrijwel ongemerkt voor je open gaan, als je de sensor nadert (God leidt je ongemerkt in een bepaalde richting), enzovoort. En sommige deuren gaan misschien wel nooit voor je open, zoals bijvoorbeeld de deur van de goudkluis van De Nederlandsche Bank in Amsterdam…

Bediening of land. Of beiden, of een mix. We leerden dit op Cornerstone College for Intercultural Studies, in Beugen. We gingen weg met het idee van land. Dat was goed. Het diende om ons op het spoor te zetten van bediening. Steeds duidelijker wordt het dat we het spoor op gerangeerd worden van ‘membercare.’ Dat is een breed vakgebied, en de kadering hiervan is in volle gang. De kern in het kort:

    1. Membercare met als doel kleine kerken missionair te maken;
    2. Membercare voor (nieuw) zendelingen op het veld;
    3. Preventief;
    4. Internationaal/ Inter-etnisch

Ingrediënten voor wat de methode betreft zijn: het Woord van God, gastvrijheid, eten, begeleiding en samen oplopen, ideeën-generatie en pensionering (met name jonge zendelingen staan hier niet al te vaak bij stil).

Het doel is de zgn. ‘duurzaamheid,’ dat wil zeggen: behoud. Van werker, relaties en werk. Voorkomen dat zendelingen voortijdig afhaken of opbranden. Kerkleden toerusten vanuit het Woord om uit te reiken naar de naaste, in welke zin dan ook.

Het laatste punt uit het rijtje van vier – internationaal/ inter-etnisch – moet gestalte gaan krijgen en daar zijn we ons nu op het oriënteren. De focus op alleen Cambodja vervaagt dus, maar maakt plaats voor een landen-overstijgende. Even wennen? Ja, voor u niet minder dan voor ons. Maar als we bedenken dat het God is die roept en soms een omweg gebruikt om tot het uiteindelijke doel te komen, is de knop snel omgezet.

Wordt vervolgd.

Jacques


  • -

Zijn en Doen

Category : Artikelen

“Het gaat er niet om wat je bent, maar wie je bent!” zei mijn Opa Blok altijd. Het is tekenend voor hoe hij in het leven stond. Terwijl hij toch beslist geen minderwaardig baantje had, als hij op zijn 27e al procuratiehouder was bij het vermaarde Rotterdamse bedrijf Mees & Zonen (later Mees Pearson, later ABN Mees Pearson*, red.)

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat we om andere redenen in Cambodja zijn, dan waar we mee van huis gingen. Hier schreef ik al eerder over, maar in de reis neem ik u als lezer steeds mee in de ontwikkelingen. Wanneer die vaag zijn en ook op het moment dat die steeds duidelijker worden. Het is vergelijkbaar met het gewone levensproces van keuzen (met een ‘n!’ Met een ‘s’ is een anglicisme en die willen we graag vermijden) maken waarbij geldt dat, eerst als je erop terugkijkt, je lijn gaat zien.

Eén van die redenen is de vorming tot wie God wil dat je bent. Worden wie je bent, zegt het spreekwoord. Dat is mooi gezegd, want het betekent beslist niet dat je van type mens verandert, maar wel dat je gevormd wordt tot het niveau van een hogere morele standaard, namelijk die Jezus ook had. “Want dit is de wil van God; uw heiliging.” (2 Thess. 4, 3). En wat is heiliging anders dan een goed mens worden, zoals God goed is (Marc. 10, 18). Daar is niets op tegen (Gal. 5, 23). Wie kan iets tegen goede mensen hebben? Daar is de maatschappij alleen maar bij gebaat en maakt het leven zelfs goedkoper. Ga maar na, als er niet gestolen zou worden, is er geen duur rechtssysteem nodig om de gevolgen te corrigeren en de daders te vervolgen. Geen dure gevangenissen etc. Goed zijn is dus zelfs economisch zeer voordelig, maar wordt nochtans helaas niet als zodanig beloond…

Zijn wij van nature goed? Nee, daarom hebben we hulp van buitenaf nodig, redding en genade. Kwaad schuilt in ons allemaal… Wie dat ontkent, leeft in een schijnwereld. Heiliging is een status (in Jezus) én een proces. En juist om dat proces gaat het hier.

Hier in een land waar alles anders is, en je dagelijks wordt geconfronteerd met je eigen onmachtigheid, onhandigheid en onvermogen, leer je de focus te verleggen naar de Bron die ‘…geeft zonder verwijt.’ (Jac. 1, 5). Jezus zegt dat ‘Hij niets kan, zonder dat Hij het de Vader heeft zien doen’ (Joh. 5, 19-20). Als Hij dat al van Zichzelf zegt, wie zijn wij? Natuurlijk hebben we vele mogelijkheden en talenten gekregen, de vraag is echter uit welke bron tappen wij? Hadden de discipelen van Jezus niet ook ‘visserskennis en -vaardigheden?’ Die werden later wel degelijk goed gebruikt, maar op een andere manier ingezet. En dat is de kunst in het leven: je ontwikkelen naar wie je bent en mag zijn, gevoed vanuit God als dé Bron.

Wanneer je – zoals wij hier – niets kunt, en in alles afhankelijk bent, is nog maar één ding goed zichtbaar: wie je bent. In een intuïtieve samenleving als die in Cambodja – men noemt dit een ‘hoge context’ cultuur – waar vooral veel uit lichaamstaal (90% van onze communicatie volgens de experts) wordt afgelezen, leef je dus in een glazen huisje. Maudy en ik hadden thuis een keer woorden, voordat we in een tuktuk stapten en zonder dat de chauffeur hiervan wist, voelde hij aan de sfeer hoe de vlag er voor hing. We communiceren dus veel meer dan dat we ons bewust zijn. En dus heb je als christen een voorbeeldfunctie. Maar kun je je ook onderscheiden. Sommige expat nationaliteiten gedragen zich hier als echte kolonisten – bevelend en hooghartig – en dat is nu juist het gedrag dat Cambodjanen zo haten van westerlingen. En terecht. Nederigheid en vriendelijkheid wordt daarentegen zeer gewaardeerd. En is dat niet wat van ons verwacht mag worden (Matth. 11, 28)?

Waren wij daar al? Eh, niet echt. Er kon nog wel het één en ander beter. Natuurlijk is het proces nooit klaar, maar een aantal essentiële dingen zijn toch altijd nodig om ook later een goede missionaris te kunnen zijn. En die mogen we hier leren, voordat we de volgende fase in gaan.

Daarover later meer.

Geroepen om te zijn; om dan geroepen te worden te doen.

Jacques

Phnom Penh, 26 mei 2020

*) Alle merkrechten worden gerespecteerd.

(Foto: Het echtpaar Blok).


  • -

Zwarte cijfers…

Category : Artikelen

Na de eerste vier maanden tussen de 12 en 15% verlies te hebben gedraaid, schrijven we in de meimaand weer zwarte cijfers. Tegenvallers waren de woonkosten, bijdrage aan de lokale organisatie, overheidskosten (werkvergunning, rijbewijs, visum e.d.), gestegen kosten van boodschappen en de taalschool.

We hebben enkele drastische en impopulaire maatregelen moeten nemen, zoals het terugbrengen van de bijdrage aan de lokale organisatie, het afzien van het verkrijgen van een rijbewijs, niet verlengen vd werkvergunning, selectiever boodschappeninkoop en het schrappen van de taalschool. Onze solvabiliteit is prima en dat willen we graag zo houden! Elke maand bijleggen, zou betekenen dat we deze positie uithollen en dat is niet de bedoeling.

Los daarvan stond de fondswerf actie voor de allerarmsten, met wie we ons niet eens kunnen vergelijken, maar door de druk op de financiën kunnen we ons wel beter met hen identificeren en dat schept een band!

Met het schrappen van een aantal posten, hebben we nu meer ruimte (kleine) bijdragen te doen aan de plaatselijke middenstand. Zo nemen we wel ‘ns een tuktuk, terwijl de afstand te belopen is, of we betalen een zgn. ‘louy-tip’ (fooi) terwijl dat eigenlijk niet nodig is, bezoeken de lokale koffiestandjes langs de weg in plaats van de bekende Amerikaanse ketens als Starbucks, Burger King en KFC (deden we al niet). Wat zij te bieden hebben staat qua prijs-/kwaliteitverhouding niet tot wat de lokalen aan kwaliteit bieden: de lokale productkwaliteit overtreft die van de Westerse ketens vele malen. En het lokale voedsel is zeer gezond en veel minder dikmakend. Bovendien steunen wij hiermee de lokale econome. Hiermee nemen onze contactmomenten met de lokale bevolking toe en zij waarderen dit enorm. In plaats van nu in een dure taalklas te zitten, nodig ik de lokale Khmer uit soms ‘ns een uurtje met mij samen te zitten, de taal aan te scherpen en beloon hen dan in bescheiden mate, en dat wordt zeer gewaardeerd. Zo snijdt het mes aan twee kanten.

Bij WEC hebben we geleerd nooit voor eigen financiën geld te vragen – wanneer men de missie een warm hart toedraagt, mag dat leiden tot bijdragen – en dus stond de fondswerf actie van onlangs hier ook volledig los van. Veel lokale Khmer ondervinden dagelijks de gevolgen van de Chinese virus-crisis (gaat Xi-Jinping ooit de miljarden-rekening betalen?) en dan mogen we delen dat wij ons steentje bijdragen.

Ikzelf probeer elke dag ongeveer rond de tienduizend stappen in de buurt te lopen, en krijg zo een steeds beter beeld van de gewoonten van de Khmer. Velen gaan je op den duur herkennen, en zo worden de wandelrondjes steeds langer, waneer je weer ‘ns even stilhoud om met de nieuwe kennissen een praatje te wisselen. En de rijke glimlach op het gezicht als je naar hun welstand vraagt, is een beloning in zichzelf.

“Mooie mensen van God,” denk ik dan. En in mijn hart huilt het soms, als ik de verhalen hoor waar mensen mee komen, al versta ik soms de helft niet, ik krijg een aardig beeld van lief en leed. Boos ben ik soms ook. Op de rijken en superrijken à la Jef Bezos (Amazon), die geen poot uitsteken naar de natuur (en wel hun bedrijf noemen naar het oerbos dat nu onder die idioot van een Bolsonaro gerooid wordt) en de medemens. Bestelt u daar nog uw goederen, ‘omdat het zo lekker makkelijk is?’  Weet u wel dat dit soort multinationals de middenstand kapot maken (FD, 01/02/2020 door Gerben VD MAREL) en alle belasting ontduiken, terwijl die nu zo hard nodig is?

En in die emotie weet ik me in goed gezelschap:

Jac. 5, 1 WV –Welaan dan, gij rijken, weent en maakt misbaar over de rampen, die u zullen overkomen. Uw rijkdom is verrot, uw klederen zijn door de mot aangevreten, uw goud en zilver is verroest, en het roest ervan zal tegen u getuigen en uw vlees verteren als vuur. Gij zijt schatten gaan opleggen, terwijl het de laatste dagen zijn. Zie, het loon, dat door u is ingehouden van de arbeiders, die uw landen hebben gemaaid, schreeuwt, en het geroep van hen, die uw oogst hebben binnengehaald, is doorgedrongen tot de oren van de Here Sebaot. Gij hebt op aarde weelderig geleefd en u te goed gedaan, gij hebt uw hart vetgemest in de slachttijd. Gij hebt de rechtvaardige veroordeeld, ja vermoord; er is geen verweer tegen u.”

Als u dus van uw rijkdom wilt delen, maak het dan over aan CAMA Zending (IBAN NL76 ABNA 0484 6740 48  t.n.v. Stichting CAMA Zending in Driebergen, o.v.v. ‘Gemeenteondersteuning Cambodja.’). We zullen het niet voor onszelf aanwenden – wij leren genoeg te hebben met wat we hebben – maar alles komt ten goede van de nooddruftigen… wees daarvan overtuigd!

“Van Mij is het zilver en van Mij is het goud, spreekt de Heer van de legermachten.” (Haggaï 2, 9 HSV).

Jacques

 

 


  • -

The German *

Category : Artikelen

Op ‘Jeudi Saint’ (Witte Donderdag), zag ik op Youtube de film genaamd ‘The German.’ Dit is een film uit 2012, geschreven en geregisseerd door Nick Ryan,
met rollen voor Toby Kebbell en Christian Brassington. De film speelt zich af in de Tweede Oorlog.

Een Duitse Messerschmidt piloot is in een luchtgevecht gewikkeld boven Engeland en schiet een Britse Spitfire uit de lucht. De piloot daarvan is een vriend van de hoofdrolspeler. Deze besluit de Duitse piloot te achtervolgen en weet deze uiteindelijk neer te halen, maar niet zonder dat hijzelf ernstige schade aan zijn toestel oploopt. Ze maken beiden een noodlanding op het Engelse platteland en de Britse piloot zet zijn achtervolging te voet voort. Uiteindelijk weet hij de Duitser in de nabijgelegen bossen te overmeesteren en zet zijn pistool (hoogstwaarschijnlijk een Enfield No. 2 of een Webley MK IV) tegen het hoofd van zijn vijand. Deze stort zich op zijn knieën en smeekt voor het behoud van zijn leven. Je ziet de doodsnood in zijn ogen.

De Brit aarzelt; haalt hij de trekker over of niet? In zijn ogen zie je de woede, de wraak en de mede-menselijkheid strijden om de voorrang.

Op dat moment golfde het door mij heen: “Nee, haal niet de trekker over! Het is niet de oplossing, ook al is hij de vijand, hij is een mens.” En tegelijkertijd zag ik de parallel met de ‘Triduum Sacre’ (de drie heilige dagen Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen): God in Zijn woede had het volste recht de trekker over te halen.

Nochtans won Zijn liefde voor Zijn schepselen het van de wraak. Hij beseft dat de echte vijand – de tegenstander – nog vrij rondloopt. Net zoals de Duitse soldaat niet de echte vijand is, maar de genadeloze en satanische bedenksels van Nazi machthebbers.

De Brit bekoelt en spaart het leven van de Duitser. Een echte held! “Wie zichzelf bedwingt, is sterker dan wie een stad verovert!” (Spreuken 16, 32 WV – ik hoor het m’n moeder nog zeggen als ik weer ‘ns driftig was…). Ook mijn Opa Blok was niet wraakzuchtig, toen hij en Oma tijdens WO II op een dag een stel luidruchtige Duitse soldaten moest herbergen. Integendeel, hij zette hen voedsel voor, bad en las uit de Bijbel, op welk moment de anders zo tetterende Duitsers wel erg stil waren…

“…Want onze God is een verterend vuur,” staat er in Hebreeën 12, 29 WV. Je zal maar deze mooie schepping hebben uitgedacht en er de kroon (Corona – ironisch niet?) op hebben gezet…die vervolgens de zaak uit puur winstbejag en ongebreideld egoïsme naar de vernieling helpt, dan raak je je geduld wel kwijt. God laadde echter Zijn woede op Zijn Zoon Jezus, die de bittere pil slikte. Het plaatsvervangend lijden en sterven. Plaatsvervangend omdat wij, net als die Duitser, de kogel konden verwachten.

En net als de Brit afzag van de wraak, en het leven verkoos boven de dood, liet God niet alleen Zijn Zoon (en dus eigenlijk Zichzelf) sterven op het kruis van Golgotha, maar deed Hem ook opstaan. Jezus leeft! Hij heeft met recht een wereldprimeur: de verrijzenis uit de dood. Door Hem alleen zullen wij ook opstaan uit onze dood.

De film zien? Klik hier: https://www.youtube.com/watch?v=oLTfWeg1NIc

Gezegend Pasen!

*) Alle merkrechten worden gerespecteerd.


  • -

Viraal of banaal? (over het virus uit China)

Category : Artikelen

Mede met dank aan de Chinese eetgewoonten en de roemruchte mondialisering, zit de hele wereld op slot. En – juridisch gezien – kan de claim voor de schade nergens worden ingediend. Hoewel ik een afkeer heb van de man zijn gedrag, denk ik dat – op dit moment – Trump het machtsspel beter speelt dan het hopeloos verdeelde, vleugellamme Europa. Of, zoals mijn vader zei: “Amerika en China zijn de machtsblokken en Europa wordt een museum!”

Maar de problemen beginnen wel bij de macht- en/of geldhebbers. Vooral Amerikaanse, maar ook Duitse (Volkswagen was in 1980 de eerste die samen met de Bank of China, voet aan land zette in China) en andere Westerse bedrijven dachten na de opening van China in de tachtiger jaren door Deng Xiaoping, een goedkope productiefactor te hebben gevonden. Slim als de Chinezen zijn, was dit ook de opzet. Met een arbeidsarsenaal op de rand van armoede van ongeveer 1 miljard mensen, ben je een aantrekkelijke partij om zaken mee te doen en je zakenpartners hun dure speeltjes door te laten produceren. Over mensenrechten en ecologie maken we ons nu even geen zorgen; daar hebben de Chinezen niet veel scrupules over (Onder Mao Tse Tong zijn meer mensen omgekomen dan in de gehele Tweede Wereld Oorlog). Het Westen heeft dus in haar niet aflatende drang naar het maximaliseren van aandeelhouderswaarde, China ‘rijk’ gemaakt. Of in ieder geval de bewindhebbers van het Politbureau, als je bedenkt dat nog ruim 800 miljoen Chinezen langs de armoede afgrond balanceren.

En nu zitten we met de brokken.

De wereld is een klein dorp geworden, en alles is met alles verbonden geraakt. Niet makkelijk meer te ontvlechten. En wat dr. Jane GOODALL (World Economic Forum 2020) en Greta THUNBERG (COP24 Klimaattop 2018) niet lukte, lukt een simpel virus wel. Als het niet goedschiks kan, dan moet het maar kwaadschiks. ‘Minder’ is een woord dat de mensheid kennelijk niet kent, ‘meer en meer’ en ‘als ik het maar goed heb’, zijn de adagia.

En vervolgens laten we ons compleet gek maken. Alles en iedereen in rep en roer, ‘bezuinigingen van 2011-2017 in één klap ongedaan gemaakt’ (aldus Min. W. HOEKSTRA, FD, 22/03/2020) terwijl er op een wereldbevolking van 7,7 miljard (Bron: VN, april 2019)  ‘maar’ 201.866 besmettingen zijn, 13.049 mensen overleden en 92.382 ! (Bron: De Morgen, België) genezen zijn verklaard.

Ter vergelijk: het aantal verkeersdoden in de EU in 2014 daalde met 0,6% licht naar 25.845 (Bron: SWOV). Dat is een meting van één jaar! Maar alle grenzen en wegen bleven open… Om over de sluipmoordenaar ‘klimaatverandering’ maar te zwijgen. Weten wij hoeveel van alle kankergevallen de oorzaak is te herleiden naar fijnstof, NOX, CO2 uitstoot etc.? Kenmerkend is het stuk van de (overigens atheïstische, NRC 06/03/2020) dr.  Emma BRUNS over de prioriteiten die het menselijk brein stelt. Zie hier de zeer lezenswaardige link: https://www.nrc.nl/nieuws/2020/03/06/het-virus-trekt-aan-de-noodrem-a3992952

Let wel: elke dode is er één teveel, maar hier gaat het dan ook alleen maar even over de verhoudingsgetallen.

Dankzij de door ons gekozen leiders, zijn we in een situatie van oncontroleerbare aard terechtgekomen. In plaats van het boetekleed aan te trekken (de VVD was altijd voor 130 km/ uur met dito uitstoot tot gevolg, en dat alleen maar om de Staatskas te spekken, want iedere kilometer harder betekent meer tanken en dus meer accijns) krijgen we ‘preken’ over ons heen van ‘solidariteit’ en ‘groepsimmuniteit’ uit de mond van één van de grootste draaiers van dit decennium. Alsof we dat moeten geloven.

Heel anders is het geluid van de Psalmist: (Psalm 146:3 WV)
“Halleluja. Loof de HERE, mijn ziel. Ik zal de HERE loven, mijn leven lang, mijn God psalmzingen, zolang ik nog ben. Vertrouwt niet op edelen, op een mensenkind, bij wie geen heil is; gaat zijn adem uit, dan keert hij weder tot zijn aarde, te dien dage vergaan zijn plannen.”

We hebben een God die gezeten is op de troon (Jesaja 6, 3 WV). Hoezo zitten? Moet er niet actie komen? De vlam in de pan? Handen uit de mouwen? Nee, Hij overziet de situatie geheel, weet wat er te koop is in de wereld (alle zonden om Hem geladen) en kent de corruptheid van de mensheid, de hang naar zekerheid en het vastzitten aan onze centen (hoeveel mensen supporten de kerk, de zending, hulporganisaties en dergelijke?). Als we maar met vakantie kunnen, mooie evenementen en musea kunnen bezoeken, onze hobbies kunnen uitvoeren en in onze mooie huizen wonen en het goed hebben. Dat telt toch?

Maar dat er ‘hele volksstammen’ – zoals mijn moeder zou zeggen – naar de bliksem gaan, kan ons niet schelen. Terwijl het belangrijkste toch is dat de mens zijn Schepper weer ontmoet (Ps. 84, 11 WV). Want, alleen dan en daar worden we geconfronteerd met onze zelfingenomenheid, trots, hooghartigheid, eigenwijsheid en eigengereidheid en onze zgn. zelfgerechtigheid, kortom alles wat ons corrumpeert. “Lord have mercy!”

Maar ik en mijn huis zullen de HEERE dienen; Hij is onze vaste rots! (Joz. 24 WV). Dat had Jozua goed bekeken, want van deze wereld valt weinig te verwachten…

Vriendelijke groet uit Phnom Penh

Jacques


  • -

Dood punt

Category : Artikelen

Definitie van ‘het dode punt’

“Een dood punt is het uiteinde van de beweging van een zuiger, of in het algemeen van een toestel dat heen en weer beweegt. Staat de machine precies in een dood punt stil, dan kan hij niet in beweging komen. Het kan dan nodig zijn de machine handmatig een zetje te geven. Is de machine eenmaal in beweging, dan zal de traagheid van het vliegwiel ervoor zorgen dat de machine probleemloos voorbij de dode punten komt.” (Wikipedia)

Van de mindere kanten van zending, hoor je lang niet altijd wat terug. Wij draaien er echter niet omheen; die mindere kanten zijn er zeker. Hierover nu wat meer.

Zoals in bovenstaande definitie helder staat omschreven, geldt bij een dood punt, het onvermogen om zelfstandig vanuit die positie in beweging te komen. Hieraan gekoppeld is de vraag naar de relevantie van ons zijn hier. Daar zijn enkele redenen voor. Kort samengevat zijn ze dit:

  1. Er is een enorm aanbod aan hulp in allerlei vorm, zowel vanuit China als vanuit de VS;
  2. Er is een enorm eigen potentieel om uit te reiken naar de eigen Khmer bevolking en hun geestelijke en andere leefomstandigheden te verbeteren, maar het aanbod is versnipperd en komt moeizaam op gang.
  3. Voor wat wij hebben opgevat als onze bediening – het coachen van jonge christenen – is een taalbeheersing nodig die zeker nog jaren gaat duren. Ondertussen doen we niet zoveel…

Hieronder delen we per onderdeel enkele van onze observaties.

Ad 1. Cambodja valt grotendeels in de invloedssfeer van het moderne China én kan – cynisch opgevat – worden gezien als de 51e staat van de VS waar het hulpverlening betreft. Van de noorderburen ontvangt het land miljarden aan investeringsgelden, in ruil voor invloed en toegang voor de nieuwe zijderoute. Van de Amerikanen miljarden dollars aan hulpgeld, al of niet gebracht in de vorm van geld en/of fysieke, medische, mentale & geestelijke hulp en onderwijs. Er is een niet aflatende instroom van expats, vooral uit de VS. Of ‘een missierondje Cambodja’ anno 2020 nu mode is of noodzaak kan ik nog niet vaststellen, opvallend is wel dat dit land veel hulp aantrekt. Je zou er bijna jaloers op worden…

Feit is dat er een forse expat-subcultuur bestaat, voornamelijk Angelsaksisch georiënteerd, die belangrijk aan invloed wint, vooral in de grotere steden. De Chinese subcultuur is er ook, maar uit zich minder aan de oppervlakte en is meer zichtbaar in de lokale handel. Het zijn subculturen met een sfeer die ons vreemd is. Het is vreemd en verwarrend om hier temidden van te wonen terwijl we hier feitelijk voor de Cambodjanen zijn. Maar voor welke Cambodjanen? Zij die het materialisme van de rijken hebben afgekeken (en daarmee de status en je laten voorstaan op je positie); of zij die amper rond kunnen komen en 24/7 voor hun kostje moeten zorgen?

Kort samengevat: aan geld en hulp dus geen gebrek. Er valt nog wel wat af te dingen op de verdeling van al die rijkdom, maar wij zijn niet in de positie daar iets aan te doen.

Ad 2. De apathie van de kerk. Feit is dat er een relatief grote en jonge kerk in Cambodja is, die bij een goede mobilisatie en samenwerking, veel kan betekenen voor een verdere kerstening van het (eigen) land. Helaas is de samenwerking nog ver te zoeken en is de kerk over het algemeen té passief geworden, om effectief uit te reiken naar de eigen bevolking. Positieve uitzonderingen daargelaten. Een andere reden voor deze passiviteit is het feit dat  jonge christenen hun handen vol hebben aan studie en werk om voor zichzelf en voor de ouderen te zorgen, zoals hier gebruikelijk is. Als echter dit potentieel zich er volledig achter zou zetten om het verschil te maken, zou dat zeker gebeuren. Nu is het helaas te gefragmenteerd. Een ander voorbeeld: Cambodja telt maar liefst 1.350 NGOs; seculier en christelijk door elkaar. Natuurlijk zijn er die hun typische eigen werkterrein hebben en dus heel nuttig werk doen, maar wij kunnen ons nauwelijks voorstellen dat er geen overlap zit tussen al deze partijen. Je ziet nog al eens dat in het christelijke circuit men de eigen identiteit dermate belangrijk vindt, dat van intensieve samenwerking nauwelijks sprake is. Een andere, nieuwere bedreiging voor de kerk is het zgn. ‘prosperity-gospel,’ dat volgens ingewijden snel aan populariteit wint.

Kortom: Op het vlak van apologetiek blijft het dus opletten geblazen.

Een andere belemmering tot het gezamenlijk uitreiken onder de eigen bevolking, is de erfenis van wat er in het verleden door missionarissen is gepredikt, waarbij de nadruk lag op de zuiverheid in de leer, en veel minder op de onderlinge liefdesband. Europeanen weten als geen ander wat dat voor gevolgen kan hebben, getuige de vele godsdienstoorlogen. Terwijl Jezus toch in Johannes 17 duidelijk iets anders voor ogen had. Een land als Cambodja heeft met haar oorlogstrauma nu juist veel behoefte aan eendrachtige, onbaatzuchtige liefde. Ik las in Don Carson’s devotional commentary getiteld ‘For the Love of God’ (Vol. 1, section August 19), in verband daarmee deze pakkende passage: “Paulus was niet alleen een expert in apologetiek, maar een man met passie en liefde voor zijn mensen. De kerk van vandaag heeft dringend behoefte aan mensen met een dergelijke instelling.”

Tijdens de afgelopen decennia van evangeliseren zat het met de apologetiek wel goed. Er zijn veel puriteinen, mennonieten en andere zgn. ‘zuiveren in de leer’ eeuwen geleden als kolonist naar Amerika getrokken, nazaten waarvan die nu evangeliseren in gebieden als Zuid-Oost Azië. De nadruk op de juistheid van de boodschap is met hen mee gekomen en die is met de onaflatende Amerikaanse zendingsdrang ook in Cambodja terecht gekomen. Wat mij zeer verontrust is het gebrek aan het andere deel dat Carson noemt: de liefde voor de mensen. Hoe komt het dat er – ondanks zoveel middelen en potentieel – zo weinig naastenliefde is? In Azië heeft een mensenleven sowieso al minder waarde – mede door het gebrek aan eigenwaarde door de eeuwen heen onderwezen in de Boeddhistische leer van het streven naar het opgaan in het ‘niets’ (Nirvana) – maar, erger nog, zoals ik in 2015 al schreef, de barmhartige Cambodjaan bestaat niet. Zoals boven al aangegeven, wanneer het je goed gaat, is dat het gevolg van jouw Karma en is er geen enkele noodzaak om iets van jouwe welbevinden te delen met de ander. Dit matcht weer goed met het Amerikaans individualistisch, materialistisch imperialisme, waarbij voornamelijk het ‘ik’ telt. Is het toeval dat we sporen van deze dingen nog in de Cambodjaanse kerk aantreffen of gevolg van de eenzijdigheid in de prediking?

Ad 3. Taal. Taal als cultuur- en communicatiedrager is en blijft uiterst belangrijk, zeker als je van hart tot hart met elkaar wil praten. Omdat deze taal mijlenver bij de Europees/ Latijnse talen vandaan staat, gaan onze vorderingen maar langzaam. Zelfs zo langzaam dat als we ons afvragen of het niveau van ‘hart-tot-hart’ wel ooit zullen bereiken. De afstand tot wat wij oorspronkelijk zagen als onze bediening, wordt er niet kleiner op en vergt misschien een andere benadering.

Daar zijn we nu over aan het denken en bidden. Zending heeft ons hart, en ook al zijn we ouder dan de meesten hier, we willen graag bijdragen. Hier of waar dan ook. Misschien moeten we onze netten over een andere boeg uitgooien om effectief te kunnen zijn… (Luc. 5, 4 WV), zodat we over dit dode punt heen kunnen komen.

Bid u mee? Hartelijk dank.

Jacques

 

 

 

 


  • -

Lijden

Category : Artikelen

(Olieverf, Rembrandt van Rijn, AD 1630 – Jeremia treurt over de ondergang van Jeruzalem)

Er is in de geschiedenis veel geschreven over het lijden in de wereld. Boekenplanken vol. Ik heb niet de illusie hier aan toe te voegen. Eerder zoek ik naar samenpakken (samenvatten).

Zelf had ik altijd het idee dat een christen dezelfde lijdensweg te volgen had als Jezus. Hoewel dat zeker niet is uitgesloten – kijk naar de vele landen waar christenvervolging plaatsvindt – is het geen automatisme. Jezus zegt wel in Matth. 10, 39 WV “Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, wie het verliest om Mijnentwil, zal het vinden.” Ik heb dat altijd heel zwaar opgevat: verliezen is dood gaan.

Nu hier in Cambodja, zie ik het anders. Niet minder of meer, en zeker niet te vergelijken met zendelingen die elders in de wereld in veel moeilijker omstandigheden dan wij hun werk doen, maar wel anders.

De keuze om het ‘gevonden leven’ achter te laten – met inbegrip van alles wat daarbij hoort aan kinderen, familie, vrienden, geneugten, vanzelfsprekendheden enz. – is een bewuste keuze geweest. Nu we hier wonen, wordt langzaam zichtbaar wat het betekent om ‘je leven te verliezen om Zijnentwil.’ Niets is meer vanzelfsprekend. Het gemis van je geliefden is pittig, zwakjes gezegd. De taal is anders, de cultuur is anders, de infrastructuur is anders, het (weg-)gedrag is anders, wat er wordt gegeten en gedronken is anders enzovoort. Dingen die thuis zo gewoon waren, zijn het ineens niet meer.

Een voorbeeld. De hoofdstand Phnom Penh is in korte tijd uitgegroeid tot een metropool van bijna 2 miljoen mensen. Voor Aziatische begrippen nog altijd een kleine stad, maar toch. De infrastructuur (wegen, riolen, kruisingen etc.) heeft geen gelijke tred gehouden met de snelle groei. En dat merk je dagelijks. Waar Europa langzaam is ontwikkeld en dingen dus met elkaar in hetzelfde tempo zich konden ontwikkelen, slaan dit soort landen vaak hele stappen over waardoor allerlei nieuwe problemen ontstaan. Denk in dit voorbeeld aan de motorisatie. Phnom Penh is in hoge mate gemotoriseerd. Fietsen hebben plaatsgemaakt voor brommers en motoren en het aantal auto’s is explosief toegenomen. Maar wandelpaden, parken, fietspaden en trottoirs zijn er niet. Als voetganger moet je dus dubbel op je tellen passen, want het systeem is gebaseerd op ‘gezien worden.’ Wordt je niet gezien door anderen, dan heb jij een probleem. Nu is het verkeerstempo laag, en hebben de Cambodjanen het ‘elkaar ontwijken’ tot ware kunst verheven, maar gevaar is er toch. Wij lopen dus weinig tot niet en gebruiken tuktuks om ons te verplaatsen van A naar B. Dat is het veiligst. Opmerkelijk en charmant tegelijk is, dat er in het verkeer niet wordt gescholden, gevloekt (zover wij weten), ook geen gesticulaties, alleen soms een venijnige blik, maar daar blijft het bij. Dat is vergeleken met het Westen een verademing.

Terug naar het lijden.

De wereld is er vol van. En we hebben er niet gelijk antwoord op, wel kunnen we er wat aan doen. Soms denk ik wel eens dat er armen en verdrukten zijn om compassie te kweken bij de medemens (Vgl.: de barmhartige Samaritaan, Luk. 10 WV). En inderdaad, hoe kun je de ogen sluiten voor het leed van anderen?

(De parabel van de goede Samaritaan, 18e eeuw, Messina, Chiesa della Medaglia Miracolosa, Casa di Ospitalità Collereale)

Naar mijn bescheiden idee zijn er twee soorten lijden in de wereld. Eén die we over onszelf hebben afgeroepen en nog afroepen, door gestelde grenzen over te gaan (de zondeval en haar gevolgen) en één die het gevolg is van het volgen van Christus (1 Petr. 1, 6-7 WV). Dat lijkt simplistisch maar is het niet. De eerste is universeel en geldt nog steeds, aangezien er nog geen sprake is van een nieuwe hemel en aarde. De tweede is een specifieke vorm, bedoeld om ons te vormen naar Zijn beeld.

En wat als een geliefde onder ons ziek wordt en overlijdt? Daar heb ik slechts ten dele antwoord op. Waarom moest ik mijn moeder missen op jonge leeftijd, terwijl mijn ontwikkeling als jongen tot volwassen man nog lang niet af was? Ja, haar ziekte en dood zijn een gevolg van de eerste categorie, zeker, maar waarom zij niet genas, hoewel gebeden, is en blijft voor mij nog steeds een raadsel. Daar kom ik niet uit. Nu, na zoveel jaar, heb ik het een plek kunnen geven, maar dat was niet eenvoudig. Met andere woorden, ook al kunnen we een verstandelijke verklaring vinden voor een dergelijke tragische gebeurtenis, het bevredigt niet.

Wat wel bevredigt is de hoop die God ons geeft. Niet de betekenis van het woordje ‘hoop’ zoals we in het Westen kennen, wat een grote mate van onzekerheid in zich heeft getuige de vele uitdrukkingen, zoals ‘ach, je moet er maar het beste van hopen’ en vele anderen. Met die definitie schiet je niks op.

Maar God’s hoop is een andere. Eén die zeker is. Jezus heeft hetzelfde lijden ondergaan als vele mensen in deze wereld en heeft het uiteindelijk niet overleefd. God heeft Hem echter uit de dood doen opstaan en daarmee is de belangrijkste vijand van de mens verslagen. Zijn opstanding is een primeur. Eén welke wij mogen volgen, door Hem simpelweg te geloven. Dat is een zekere hoop. Een hoop die uiteindelijk bewaarheid wordt, of we dat nu in dit leven nog meemaken of niet. Dat heeft God beloofd. En wat Hij belooft, maakt Hij waar (lees ook: Jes. 53 WV). Er is veel kritiek op het gezag en de authenticiteit van de Schrift, maar als je dat voor een moment eens even durft te parkeren en de lijn volgt van beloften in de Bijbel van schepping tot Openbaring, dan zie je één ding scherp en helder: wat er is gezegd is steeds uitgekomen. En zal uitkomen. Dat moet het gevolg zijn van een fijnmazige onszelf overstijgende regie, nietwaar? Geregisseerd vanuit de Cloud zou je kunnen zeggen (zie vorige artikel).

In tegenstelling tot alle andere religies en filosofieën, houdt de Bijbel ons voor dat lijden een realiteit is. Het blijft ons niet bespaard (Rom. 8, 32 WV). We kunnen er niet aan ontsnappen, wat in veel religies (Boeddhisme o.a.) centraal staat, noch is het een fatalistische realiteit, welke je maar moet ondergaan, zonder dat er enig uitzicht is (Islam). Maar als wij aangesloten zijn op de bron, dan is er hoop. Ondanks het lijden van de tegenwoordige tijd. En natuurlijk kunnen en moeten we heel veel doen om het lijden van anderen te verlichten. Niet met woorden van oordeel (Vgl.: Joh. 9, 1-12 WV), maar met daden.

Jacques

(Hoofdafbeelding – Droognaald gravure, Rembrandt van Rijn, AD 1653, De drie kruisen)


  • -

iCloud ®

Category : Artikelen

Nu dat we gewend raken aan de hedendaagse technologie, waarbij een partij ‘in de wolken’ (Cloud heet dat in IT-termen) toegang heeft tot je gegevens, deze beheert, wijzigt en actualiseert, en hierbij dus sprake is van een partij van buitenaf die we min of meer vertrouwen om deze dingen uit te voeren, ligt de parallel met een onzichtbare Partij buiten onszelf voor de hand (Hand. 1, 9 WV).

God bewoont een ontoegankelijk licht, aldus 1 Tim. 6, 16 WV, maar is door Jezus Christus toegankelijk. Zoals de ‘Cloud’ een ware bron is van allerlei kennis en data, zo is Hij een Bron van onuitputtelijke kracht en mogelijkheden. Ook al was het fenomeen cloud toen nog niet bekend, toch moet de Psalmendichter dit ongeveer bedoeld hebben als hij zegt in Psalm 18, 30 WV: “met mijn God spring ik over elke schans!”

God is echter een ‘gentleman’ en zal nooit buiten onze wil om, in ons dingen bewerken, bestanden opslaan, updaten of verwijderen etc. Hij zal net als de vele apps op onze smartphones toestemming vragen. Door ‘OK’ (Sta toe, zie foto) te geven, hebben wij toegang tot een enorme database van mogelijkheden, maar God heeft ook toegang om onze innerlijke bestanden naar Zijn beeld te installeren en te updaten. En daar wordt je niet slechter van. Wat wij niet kunnen, kan Hij. Want, Hij is de maker van alles. Kinderen scheppen op het speelplein wel eens op: “mijn pappa kan alles!” Dat geldt voor onze hemelse Vader zeker. Hij kan alles (Jer. 32, 17; Jes. 40, 31; Ps. 59, 17; Ef. 3, 20-21 WV e.a.).

Hij doet echter niet altijd alles en is tevens begrensd door onze ‘vrij-willigheid.’ Heffen wij mensen die grens op, dan is er een onuitputtelijke bron beschikbaar van kracht, wijsheid en liefde. Wat wij uit eigen kracht niet kunnen, kan Hij. Mét onze toestemming. En nu komt het mooie… maken we eenmaal mee wat Hij kan en doet in en door ons heen, dan gaat het naar meer smaken!

Aanvankelijk zijn we er niet zo happig op om een externe partij zomaar toestemming te geven tot ons leven. En toch doen we het elke dag. Met partijen die een stuk minder betrouwbaar zijn dan Hij. Zijn datacenter kan echter niet gehacked worden en is volstrekt integer. Onze gegevens zijn bij Hem veilig.

Zouden we niet eens wat vaker toestemming moeten geven, zodat Hij door Zijn Geest  (een soort spirituele app zeg maar) onze levensbestanden kan sturen, vervolmaken, updaten en opschonen?

Jacques

® iCloud is een geregistreerd handelsmerk van Apple, Inc.


  • -

Rood staan…

Category : Artikelen

Momenteel ben ik een boekje uit de C&MA Cambodja bibliotheek aan het lezen van Dr. Michael Vickery, met de titel ‘Kampuchea’ in de serie Marxistische regimes. Het lijkt wat achterhaald om dit (nu nog) te lezen, maar het is een misvatting te veronderstellen dat het Westers kapitalisme de wereld van nu veroverd zou hebben. Toegegeven, nooit eerder in de geschiedenis heeft de welvaart een dergelijk wereldbreed niveau bereikt, met een enorme toestroom van de zgn. ‘nieuwe rijken.’ Alleen al in Nederland is het aantal miljonairs fors toegenomen (bron: CBS, 2018). Hoe het kan, is niet altijd duidelijk, temeer wanneer je je bedenkt dat de wereldwijde schuldenlast is toegenomen tot 138 biljoen euro (november 2016, Bron: AD). Gedeeld door het aantal inwoners is dat omgerekend ongeveer twee jaar en drie maanden aan inkomen van iedere wereldburger (AD). De welvaart lijkt gestoeld te zijn op krediet (rood staan). Lucht dus. Het antwoord van centrale bankiers daarop is: “Geen probleem, dan drukken we nog wat geld bij!” (‘quantitative easing,’ mooi gezegd). Nog meer lucht dus. En niet eens gebakken… 🙂

Maar het fenomeen ‘democratie’ lijkt z’n beste tijd te hebben gehad. Begin deze eeuw zien we meer autoritaire trekjes bij landsbestuurders, dan eind vorige eeuw. In Nederland de discussie over het afschaffen vd Eerste Kamer (VVD balletje), narcist Johnson (PM vd UK) die het Parlement straffeloos dacht te kunnen schorsen, een volstrekt wetteloze Trump voor wie alleen eigen verzonnen regels gelden, en daarin niet onder doet voor zijn Oosterse evenknieën, en zich nog gesteund weet ook door zgn. conservatief-christelijke elementen en ga zo maar door.

Update 9 october 2019: (Washington Times) Bij monde van de tele-evangelist Pat Robertson en voormalig Arkansas gouverneur Mike Huckabee, heeft de conservatief-christelijke vleugel, tot dusver loyaal aan Trump, zich gekeerd tegen de aankondiging dat de VS zich uit Noord-Syrië terugtrekken. Op Twitter wordt gesproken van een ‘GROTE fout!’ De vrees lijkt gegrond dat Turkije de lokale bevolking bestaande uit Yezidi’s, christenen (nog. 10% vd bevolking in Syrië) en Koerden, zal vervangen door Soennitische moslims. Door het wegvallen van de amerikaanse grondtroepen, komen deze minderheidsgroepen nog meer in de verdrukking. Bovendien is de kans aanwezig dat duizenden gedetineerde IS strijders vrijkomen.

Hoe hebben de zgn. ‘evangelicals’ deze ordinaire vastgoedmagnaat – die met bedrog, manipulatie en imponeren rijk is geworden, zoals we uit dit wereldje kennen – ooit kunnen steunen? Ze zouden beter moeten weten…(Psalm 146, 3 WV).

Azië heeft – haar werkwijze eigen – het zelfverrijkende deel van het kapitalisme omarmd, zonder het democratische deel dat in de twintigste eeuw meestal hand in hand ging – in ieder geval in het Westen, mede te adopteren en gebruikt de macht van het grote geld voor eigen doeleinden.

Het marxisme/ leninisme mag dan aan belang hebben ingeboet, het totalitaire/ autoritaire karakter van het systeem is nog steeds springlevend. Grote IT- bedrijven als Facebook en Google streven naar wereldmarkt dominantie en volgen eigenlijk hetzelfde totalitaire model, maar iets beter vermarkt – hoewel de eerste liefde voor sociale media onder klanten wat begint te verdwijnen, na het zoveelste privacy schandaal. Feitelijk is echter het kwaad al geschied: ze zitten al té stevig in het zadel.

En zo is iedereen op zijn beurt bezig macht en rijkdom te vergaren. Het aloude liedje. Cambodja is een land waar dit goed zichtbaar is over de eeuwen heen. Er waait een geest van misleiding over dit land, die miljoenen slachtoffers maakt. Eerst het veelgeprezen Khmer rijk (onder o.a. Jayavaraman II, 9e-15e eeuw) en het hindoeïsme/ Boeddhisme onder de invloed van de Indiaïsering, dan de kolonialisatie en het Frans protectoraat (1863-1953), amerikaans imperialisme (50s en 60s), marxisme (Khmer Rouge) en nu een autoritair-kapitalistisch regime, oogluikend toegestaan door het Westen en wat volgt hierna? Elke keer denkt de bevolking dat dit het toch wel is. Hoe bedrogen komt zij telkens weer uit!

Door de vele feiten heen, wordt de portée van het boek langzaam duidelijk: het Cambodjaanse volk (ook nu nog vooral agrarisch) is gemakkelijk te misleiden. De ene filosofie volgt de andere op en het wordt als strohalm aangegrepen om de innerlijke leegte mee op te vullen. Een bekend Frans filosoof zei ooit: “Geef het volk een idee om na te volgen en je kunt alles met ze aanvangen.”

Groot en sterk is dan ook de vreugde onder de bevolking wanneer zij tot het inzicht komt dat er een Heerser is, een maker van aarde en hemel die zich niet laat voorstaan op positie, macht, weelde en rijkdom (Fil. 2, 5-8 WV) maar Zijn leven geeft om de mensen te verzoenen met hun Schepper. Niet echt een idee dat in een menselijk brein op zou komen (1 Cor. 1, 23 WV). Eenmaal tot dit inzicht gekomen, ontwikkelt de Cambodjaan zich tot een taai, krachtig en sterk individu, zeer bewust van zijn eigen identiteit in Christus. Uitzichtloosheid en tragiek maken plaats voor een onmetelijke vreugde die men zich niet meer laat afnemen. Bekend met armoede, vervolging en uitputting, zijn dit voor de doorsnee gelovige Cambodjaan geen redenen meer deze hoop, die echt is, af te zweren. De Cambodjaanse gelovige zou wel eens de sterkste, taaiste getuige van Christus in dit deel van de wereld kunnen worden, mits goed opgeleid en gevormd in de Waarheid van het Woord (Joh. 8 WV). Wég met alle valse filosofieën en hoogdravende menselijke theorieën, zoals St. Paulus ook al aangeeft in 2 Cor. 10 WV: het is nu tijd voor de Waarheid. En die Waarheid is geen dogma (idee), maar een levende Persoon, Jezus van Nazareth, die op aarde heeft uitgeleefd hoe de Vader het allemaal bedoeld had en toen het misging tussen mens en God – en daardoor een schuld ontstond (die wij niet konden aflossen) – die schuld heeft kwijtgescholden door de volmaakte losprijs te betalen.

Stel je voor, even in economische termen: “Zeg Wereld, die 138 biljoen euro schuld hoef je niet meer terug te betalen, dat heb Ik voor je gedaan!”

Wij maken er een zooitje van en God lost het voor ons op. Alleen de rente- woekeraars, deurwaarders en belasting inners zullen hier niet blij mee zijn… maar ja, dan hadden ze maar een vak moeten leren, niet? 🙂

Jacques