• 0

KEC

Category : Updates

De ‘Khmer Evangelical Church’ (KEC) is in 1923 gesticht door C&MA en bestaat dus over 3 jaar 100 jaar. In dat jaar zal de gehele supervisie door C&MA worden overgedragen aan het voltallige en lokale Khmer bestuur, onder leiding van Rev. Pastor RUOM Chamroeun.

KEC heeft de afgelopen maanden in veel provincies hygiëne- en COVID-19 preventie voorlichtingscampagnes gehouden. Voor de uitrol van deze campagne in de laatste paar provincies van Cambodja, heeft EO Metterdaad nu vijf duizend US dollars (5.000 US$) ter beschikking gesteld. De overeenkomst tussen EO en CAMA Zending is intussen getekend en binnenkort kan KEC de bijdrage op de rekening hier in Cambodja verwachten.

Met die bijdrage gaan de KEC teams op pad om de voorlichting gestalte te geven in de nog resterende provincies.

Met dank aan EO Metterdaad, CAMA Zending (voor de bemiddeling), alle vrijwilligers en donateurs.

Meer weten over COVID acties? Zie deze links:

https://metterdaad.eo.nl/corona

https://camazending.nl/?s=corona

https://www.information.gov.kh/detail/438654

Jacques

(Foto: met dank aan het Cambodjaanse Ministerie van Volksgezondheid)


  • 0

Aan de slag

Category : Updates

Zo langzamerhand komt er – gelukkig – een einde aan de, wat wij noemen ‘spons-periode!’ Min of meer opgesloten op een vierkante kilometer, zonder contacten met collega’s, werkoverleg, teammeetings (kennen ze hier niet) en amper in staat contact te leggen met de plaatselijke bevolking door de taal- en cultuurverschillen (dit verbetert langzaam) en alleen maar de Bijbel bestuderen en de taal en cultuur van het gastland, trekt een aardige wissel op je mentale gesteldheid.

Het is niet ons model, maar als je nieuw bent, volg je de gelopen hazenpaadjes, niet? Mede onder druk van onze kant, gaat dit model voor degenen die na ons komen, ook behoorlijk veranderen. Er is een werkgroep samengesteld, waar we helaas geen deel van uitmaken, die zich met de recente ervaringen en inzichten gaat buigen over de nieuwe vorm van Cultuur- en Taalverwerving (‘culture & language acquisition’ in het Engels, afgekort: CLA). C&MA heeft jaren geen nieuwe werkers op het veld gehad, en veel dingen worden bestierd door de veteranen. Voor hen zijn dingen vanzelfsprekend geworden en daarom niet aan nieuwelingen uitgelegd. Je moet naar veel vragen, maar als je de context niet kent, vraag je ook niet naar dingen en kom je er werkenderweg achter. Bovendien is C&MA een beetje een ‘machine-bureaucratie’ (MINTZBERG, 1983), met een strek piramidaal georganiseerde structuur. Of, zoals een insider eens opmerkte: “Yes man, you are part of a big multi-million dollar corporate, run by pastors!” Die kwam bij mij hard binnen. Na 31 jaar bedrijfsleven, waarvan bijna tien jaar bij grote corporates heb ik bewust afscheid genomen van het eenzijdige, bekrompen, door kantoorpolitiek (lees: ‘Kantoorlog’ van Martijn VROEMEN, 2005) overheerste, op winstbejag gerichte bedrijfsleven.

Het is dus voor oudgedienden en nieuwelingen wennen en aanpassen. Die slag wordt wel gemaakt, maar verandert aan de kern niets. Dat is niet erg, maar geeft goed zicht op wat wel en niet past (of knelt).

Elim is in die zin een welkome uitzondering. ‘Investing in lives’ is hun slogan en daarin herkennen we ons enorm. Hoewel het aanpassen zal zijn om in te passen in het regime van een opleidingsinstituut, zoals dat op Cornerstone was, zijn de relaties toonaangevend en dat maakt ons een stuk gelukkiger. Het zal materieel afzien zijn, er is weinig comfort over, even een biertje pakken op een stadsterrasje is er niet meer bij maar deze maanden (tot ons vertrek in mei 2021) zullen een onvergetelijke en zeer bruikbare bijdrage leveren aan de toekomstige bediening op het vlak van membercare elders in de wereld.

We zien er dus naar uit, maar ook een beetje tegenop, maar God is erbij (zie eerdere blog). En we kunnen de spons uit gaan knijpen. Wat geabsorbeerd is het afgelopen jaar, kunnen we nu een beetje omzetten in actie.

Meer als we er eenmaal zitten (september 2020)… Wordt vervolgd.

Jacques

 


  • 0

Luisteren

Category : Updates

…is essentieel in membercare! Stephen COVEY schrijft in zijn bestseller ‘De zeven eigenschappen van effectieve mensen’ (2010): “De meeste mensen luisteren niet om te begrijpen, maar om te reageren!”

Ook de Bijbel is vrij duidelijk: “Weet (dit) wel, mijn geliefde broeders: ieder mens moet snel zijn om te horen, langzaam om te spreken…” (Jac. 1, 19 NBG)

En sommige culturen/ beroepen maken het wel heel bont: praten, praten, praten…grootse verhalen, vooral over zichzelf en in superlatieven. Maar de wijsheid zit ‘m niet in de veelheid aan woorden…

Zou dat de reden zijn waarom we twee oren hebben, en maar één mond? En hoe ingenieus het oor in elkaar zit? (Zie plaatje).


  • 0

Een week in het leven van…

Category : Updates

Hoe ziet nu een doorsnee weekje in Cambodja er voor ons uit? Hier een overzichtje.

Elke dag gaat om 05:00 ’s ochtends de wekker. Dan even rekken, strekken, douchen, aankleden, ontbijten en naar buiten. De straten zijn leeg, koel en nog schemerig; heerlijk rustig voor een stevige wandeling zonder storend voorbij razend verkeer en een hete zon.

Dan is het tijd voor de dagopening. We lezen momenteel door de profeten, overdenken dit samen en bidden voor de dag, de mensen op ons gebedslijstje – met de kinderen bovenaan – en dingen die de Geest ons ingeeft.

Daarna splitsen we op en gaan naar een tentje waar je koffie en internet beschikbaar hebt en wijden ons aan taalstudie en werk. Mijn (J) werk bestaat uit het begeleiden van online bachelor en master studenten van NCOI Business school en is onderdeel van het zgn. ‘tentenmakersprincipe,’ wat een beetje bijdraagt in het eigen levensonderhoud: door COVID-19 zijn namelijk ook donateurs getroffen.

Door de weeks lunchen we vroeg (tussen 11H00 en 11H30) bij een lokaal Khmer tentje (‘Aharetaan 72′), waar we Cambodjaans eten. Veel groenten, wat vlees, rijst en allerlei aanvullingen. Lekker, gezond en niet duur: 2 USD/ persoon. Inclusief pandan-thee.

De hitte, de hoge luchtvochtigheid en de herrie van de stad zijn vermoeiend en dus is er na de lunch een moment van siësta. In onze slaapkamer hebben we een beetje airco, dus dat slaapt lekker.

De middagen en avonden zijn een bonte vulling van allerlei zaken, zoals meetings (niet van C&MA), besprekingen (soms C&MA, meestal mentor- en vriendengesprekken), contact met het thuisfront, online teamgebed (recent gestart door C&MA) en is er tijd voor ontspanning. Verder besteden we tijd aan elkaar, de voorbereidingen voor de week erop en natuurlijk het uitwerken van onze visie voor de toekomst.

Elke woensdag doen we mee aan een bijbelstudiegroepje van ICF, meestal inclusief eten en nakletsen. Rev. Pastor Andrew GLOVER (uitgezonden door CMS & de Anglicaanse kerk in Sydney, Australië) leidt deze groep, voornamelijk jonge mensen. Op zondag is er een online dienst, gevolgd door een gezamenlijke lunch. Kerken mogen nog niet open, dus zijn de diensten online, maar elkaar privé ontmoeten kan al wel.

Maandag Dinsdag Woensdag Donderdag Vrijdag Zaterdag Zondag
Ontbijt Ontbijt Ontbijt Ontbijt Ontbijt Ontbijt Ontbijt
Wandelen Wandelen Wandelen Wandelen Wandelen Wandelen Wandelen
Dagopening Dagopening Dagopening Dagopening Dagopening Dagopening Dagopening
Taal (J) Taal (M) Werk (J) Taal (J) Taal (J+M) Boodschappen Kerkdienst
Werk (J) Werk (J) Taal (J+M) Besprekingen Werk (J)
Lunch Lunch Lunch Lunch Lunch Lunch Lunch met ICF
Siësta Siësta Siësta Siësta Siësta Siësta Siësta
Taal (J+M) Besprekingen Voorbereiden ICF Besprekingen Toekomst Agendaplanning Samen
Teamgebed (nieuw) Ontspanning ICF Bijbelkring Open Ontspanning Voorbereiden week Open

We laten enkele momenten bewust open voor onverwachte gebeurtenissen. Zo is pas de vader van een Pakistaanse christenvriend op 43-jarige leeftijd overleden, nog maar pas 3 jaar in Cambodja. De schok was groot, Maudy is naar de begrafenis geweest en we onderhouden contact. Familieleden die niet terug kunnen naar Pakistan (omdat de grenzen nog dicht zijn), en dus tijdelijk in ons appartementencomplex wonen, bezoeken we periodiek en dan delen we tijd en gebed.

En zo zijn de open momenten er voor allerlei dingen.

Tussen 19H00 en 20H00 gaat het licht uit. Dan is de dag lang genoeg geweest, want u weet: de jaren in de Tropen tellen dubbel!

Jacques


  • 0

Vensters

Category : Updates

In de Gouden Eeuw, die Nederland meemaakte (17e eeuw), ontwikkelde zich een bijzondere schilderkunst die later als typisch ‘Hollands’ werd aangemerkt. Eén van de ontwikkelingen in de schilderkunst van toen waren de zogenaamde ‘gevensterde doorkijkjes’ in het leven van alledag van de toen gevormde nieuwe bovenlaag, de beter gesitueerde middenklasse.

Exponenten van deze venster technieken waren Johannes Vermeer, Gerard ter Borch en Pieter de Hooch (denk aan de binnenplaats van een huis in Delft, 1658), maar ook Pieter Saenredam (St. Bavokerk in Haarlem, 1636 – zie foto National Gallery).

Het leuke van deze techniek is dat door één of meerdere vensters (of deuren), je een heel aardig doorkijkje krijgt in het leven van toen. Mensen die lezen, musiceren, wijn of thee drinken, kinderen en honden die op straat spelen enzovoort. Je bevind je als het ware in de ene (eerste) ruimte en kijkt van daaruit naar de volgende.

De metafoor naar ons leven hier past naadloos. Ons zijn hier in Cambodja is een venster dat zo langzamerhand uitzicht gaat bieden op een groter geheel. We beleven een doorkijkje naar een horizon daarachter. Steeds duidelijker worden de contouren van onze nieuwe bediening die landenoverstijgend zal zijn. En ook wat het niet zal worden. Om daarmee te beginnen:

    1. Evangelisatie & gemeentestichting;
    2. Business as mission (BAM)/ business with a mission (BWAM);
    3. Pedagogisch-sociale hulpverlening;
    4. in Cambodja.

Evangelisatie & gemeentestichting

De redenen zijn dat wij geen van beiden (pionier-)evangelisten zijn, geen theologen noch kerkstichters en niet binnen afzienbare tijd in staat zijn deze moeilijke taal zodanig te beheersen dat we een geloofsgesprek kunnen hebben met boeddhistisch/ animistische Cambodjanen. Hadden we dat niet eerder kunnen bedenken? “Hadden ligt op het kerkhof,” zei mijn moeder altijd en als je blijft zitten waar je zit, leer je nooit iets. “Wie nooit van mening is veranderd, heeft nooit iets geleerd,” was vroeger de slogan van het NRC.

Cambodja als zendingsveld heeft behoefte aan bovengeschetst profiel, dat wij niet zijn. Dit ontdek je alleen als je er doorheen gaat, hier leeft en de dingen goed volgt.

Business

BAM. Veel BAM op het zendingsveld zijn kleinschalige initiatieven, eventueel gefinancierd met micro-kredieten, de zgn. ‘startups.’ Dit zijn bedrijven in het prille begin van hun bestaan en oprichting en deze vorm vergt een geheel eigen aanpak en benadering, wat niet mijn (Jacques) expertisegebied is. Mijn ervaring ligt in MKB en grootbedrijf, gericht op consulting in organisatieverandering. Bovendien is veel business context-gerelateerd, denk aan wet- en regelgeving maar ook marketing en reclame die heel specifiek zijn voor een bepaalde lokale markt. In Nederland ken ik die context als de broekzak, in Cambodja totaal niet. Het gaat niet alleen om de landstaal, maar ook de zgn. ‘verkooptaal.’ Veel voorbeelden uit de westerse context komen hier niet over.

De Nederlandse context bewijst dat we kritisch moeten zijn op heel veel tijd, geld en effort steken in start-ups. Slechts één op de tien start-ups groeit uit tot een (internationaal) succesvol bedrijf (Bron: FD), waar 25 of meer mensen werken. De rest blijft een kleine onderneming of verdwijnt binnen vijf jaar. In Nederland beginnen jaarlijks 200 bedrijven die kunnen worden aangemerkt als een start-up.  Vaak zijn dit soort bedrijven werkzaam in de technologiesector. Maar om aangemerkt te kunnen worden als een echte start-up moet volgens de onderzoekers van ING Economisch Bureau worden voldaan aan een aantal voorwaarden. Zo moet het bedrijf de mogelijkheid hebben makkelijk te kunnen groeien, moet het binnen vijf jaar na oprichting een succes hebben, makkelijk internationaal uit te rollen zijn én moet het bedrijf gefinancierd zijn met risicodragend kapitaal. Door COVID-19 is er beduidend minder risico-dragend kapitaal voorhanden. Dit weet ik omdat ik betrokken ben bij twee crowdfundingplatforms (Collin & KoM). Bij andere mission agencies heb ik vele initiatieven zien sneuvelen, ook hier in Cambodja. Het zijn de enkelingen die overleven. En die succesverhalen worden dan vaak aangehaald en herhaald. Terwijl statistisch het de minderheid is die succes heeft. Beide contexten bewijzen de matige effectiviteit van deze aanpak. Vorig jaar verscheen in de (zelfs Nederlandse) pers dat veel Cambodjaanse banken en micro-finance instellingen op omvallen stonden, vanwege de vele slechte uitstaande micro-leningen en dit was nog van voor de COVID-19 crisis. De situatie is sindsdien alleen maar verslechterd.

Bovendien ervaren vele BAM ondernemers dat het lastig is om bedrijf en zending te combineren, óf omdat ze geen kaas hebben gegeten van bedrijfskunde, óf omdat ze als ondernemer geen kaas hebben gegeten van missie. Dit schisma blijkt lastig te doorbreken te zijn, getuige de vele discussies hierover op fora. Het sluit aan op de uitkomsten van het diepgaande onderzoek dat ik op de Erasmus universiteit (2010-2012) mocht doen naar de oorzaak van het falen van meer dan de helft van de ondernemingen in de tijd. Bijna 50% had te maken met fraude, de andere helft – mijn onderzoek – met gebrekkig ondernemerschap, onverstand, onkunde en zelfoverschatting.

BWAM (bedrijven met een zendingsmissie – zie Bill JOB, oprichter van Meixia Arts in China: https://www.youtube.com/watch?v=Hn13WvKhdHA) vergt ondernemerschap in de pure zin des woords en zo’n ondernemer ben ik niet. Meixia is een voorbeeld van relatief zeldzaam succesverhaal en wordt in BAM kringen dan ook vaak aangehaald.

Sociaal-pedagogische hulpverlening

Mede door COVID-19 en de eerdergenoemde context, zijn er momenteel geen aanknopingspunten voor een vorm van sociaal-pedagogische hulpverlening.

En toch…

Maar net zoals de discipelen met hun gewone visserskwaliteiten, later door de HEER werden ingezet om mensen te bereiken met het evangelie, gebruikt de HEER de achterliggende geleerde en door de jaren heen gevormde eigenschappen (In hun geval: vissen. In ons geval: consulting & sociaal-pedagogiek), om hen te ondersteunen die wél in rechtstreekse zin het evangelie brengen aan de verschillende volken. We noemen dit membercare.

In Cambodja is dit “niet nodig” (citaat C&MA en CAMA Zending), de nadruk binnen deze organisatie ligt op het rechtstreeks bereiken van de onbereikte volken en onder hen kerken te stichten. Zie ook eerdere blogs. Dat is uiteraard prima, maar het betekent voor ons zoeken naar een ander kader. Daar hebben we al wat ideeën over, die zich bewegen tussen helemaal zelfstandig als ene uiterste, of opgaan onder de paraplu van een internationale membercare organisatie als andere uiterste. Ook zullen we ons beraden op andere delen van de wereld. We hebben van her en der al wat verzoeken gekregen en deze wegen we allemaal mee in het grotere plaatje.

Visie op hierna

De komende ervaringen onder andere op Elim, vormen een integraal onderdeel van de nieuwe bediening en zien we als een versterking daarvan. Wat houdt die bediening dan wel in? Hier alvast enkele aspecten, zover we die nu weten.

    1. Membercare – wat zoveel wil zeggen als ondersteuning en begeleiding van hen die het evangelie brengen;
    2. Onderwijs uit Gods Woord ter versterking van vooral kleine kerken, wereldwijd die weinig tot geen toegang hebben tot allerlei bronnen van kennis, informatie etc.;

Beiden met ‘sustainability’ als doel, ofwel behoud en duurzaamheid van relaties (verticaal en horizontaal), werk en bediening om uitval te voorkomen. De nadruk ligt dan ook op preventie en het missionair maken van kleine kerken.

Ons enthousiasme komt vooral voort uit het feit dat vanuit dit venster hier in Cambodja God ons zicht geeft op een bediening die nauw aansluit op wie we zijn en wat we meebrengen en dat is in de kern: onderwijzen, helpen en coachen in teams. ‘Team, teaching, coaching & care’ in het Engels. Met alle gaven, kennis, ervaring en talenten die we hebben.

Membercare is een breed vakgebied en nog tamelijk nieuw, bevat vele aspecten en afbakening (scope) is dan ook belangrijk. Hier gaan we de komende tijd mee aan de slag. Dit is één van de redenen waarom we na de maandcursus over membercare (met 850 aanmeldingen!), nu de jaarcursus (540 aanmeldingen) volgen. De gratis maandcursus wordt momenteel door Harry HOFFMANN herhaald en heeft al 4.500 aanmeldingen… Membercare overbodig?

Uw meebidden en -denken wordt op prijs gesteld. Dank u wel.

Jacques


  • 0

Kennen en kennen is twee

Category : Artikelen

Psalm 84, 11 WV“Want één dag in uw voorhoven is beter dan duizend elders.”

Nu wij hier langer verblijven, worden de verschillen met onze westerse leefstijl steeds prominenter. Het is niet altijd leuk, dingen vallen anders (of tegen, zo je wilt), je mist geliefde kinderen, familie, vrienden en de cultuur is anders. In Phnom Penh is nog een relatief westers ‘laagje’ zichtbaar, met fancy restaurants en bars waar je voor bijna niks een biertje kan drinken, maar onderhuids is de Cambodjaanse cultuur heel anders. Op het platteland is dat voelbaarder.

Dingen als gebrek, tekort, klassenverschillen, rangen en standen, (onzichtbare) uitbuiting en exploitatie, landroof en corruptie zijn alomtegenwoordig. Net als zaken als gearrangeerde huwelijken, collectief leven, weinig tot geen privacy en een hang naar (soms verstikkende) familieverhoudingen, de vele rituelen van voorouderverering én de eeuwige façade van een boeddhistische cultuur, waarachter van alles schuilgaat, wat niet zo heel fraai is. Tel daarbij op de grip die het leven heeft op velen om elke dag maar weer rond te moeten komen, zonder enig uitzicht op verbetering.

Ik heb me vaak afgevraagd waarom de HEER op vele plekken in de Bijbel (meest prominente in Matth. 28, 20, maar ook de belofte aan Abraham, Jozua, Jacob en vele anderen), steeds maar zegt: “Ik ben erbij. Ik ga mee. Ik laat je niet in de steek.” En soms denk je dan – zeker temidden van meer of minder ellendige omstandigheden, en die van ons vallen nog mee – ‘daar heb ik lekker veel aan!’ Bij een beetje meer zelfreflectie, heb ik me dan met verwondering afgevraagd of dit dan het ultieme is, wat je door het leven, met al zijn ups en downs, heen helpt.

Het bracht me tot het antwoord, dat we – en misschien wel vooral in het westen – eigenlijk geen flauwe notie hebben van wat het inhoudt dat God bij je is. Er is zo ontzettend veel waar we onze behoeften, noden en verlangens mee kunnen vervullen, dat we het zicht op de pure relatie met de Eeuwige, behoorlijk zijn verloren. Zo hebben we weinig idee van wat de dichter zegt in Psalm 84. Is het dan zo levensvervullend even een moment bij de Schepper te zijn? Moet dat het zijn? Gaat dat ‘m worden? Is dat het belangrijkste?

Op vele plekken in de Bijbel wordt het inderdaad zo geschetst. Mensen die door hun levenswandel met God zijn gaan beseffen dat Zijn goedheid beter is dan het leven zelf (Ps. 63, 4). Bonhoeffer preekte over ‘mijn ziel keert zich stil tot God’ (Ps. 62) begin jaren ’30,  toen het economisch slecht ging, en er veel armoede en honger was. Net als nu. Bonhoeffer benoemt het leven als het laatste wat men nog heeft. Al zou alles je afgenomen worden, je geen werk, eten of bezit meer hebt, dan nog heb je je leven. En dan is God daar om dat laatste, je leven van je te vragen (bij Job gebeurde dat bijna). Hij vraagt jou om ook je leven op te geven aan Hem en daarvoor in ruil biedt Hij je ‘goedertierenheid’, Zijn liefde. Nee daar kan je geen brood van kopen, daar heb je geen baan mee. Lekker dan. Zo is onze menselijke reactie. En die schetst pijnlijk duidelijk hoe weinig besef we hebben van wat het is om bij de Vader te zijn. Vooral in Europa is de nadruk zo komen te liggen op het hier en nu (‘live life to the Max’ – reclame van Pepsi), moeten we er uit halen wat er in zit, desnoods ten koste van anderen en de natuur, dat het zicht op een veel beter leven compleet bedekt is geraakt…

Let wel, ik heb makkelijk praten; gezond, welvarend, gelukkige relaties en de mogelijkheid deels je eigen toekomst uit te stippelen. Iets wat velen hier in Cambodja beslist niet kunnen.

Langzamerhand echter, wordt het duidelijk dat bij God zijn, lezen uit Zijn Woord – woorden hebben heel veel invloed in ons leven, alles is ontstaan door het woord – een vreugde geven, die alle andere dingen te boven gaat. En dan besef je: “Ja, God weet echt heel goed wat we nodig hebben: een levende relatie met Hem zelf.” En niets kan ons scheiden door Jezus van Zijn liefde, noch ziekte, noch dood (Rom. 8). We hebben in Hem het eeuwige leven. Het gaat door, de dood is alleen maar een toegangspoort.

En dan is het een aanrader om tijdens een stilte-retraîte in één van Europa’s mooie kloosters, te ontdekken hoe heerlijk het ook weer is om stil te worden en gewoon te genieten van het samen-zijn met de Eeuwige. Een beetje zoals Adam dat moet hebben gehad in Genesis…

Jacques

Bij de afbeelding: De koningin van Sheba op bezoek in de tempel van Salomo.

 


  • -

Deuren (2)

Category : Updates

Deuren (vervolg…)

Eén van de deuren waar wij doorgaan, zonder dat dit nu zo merkbaar is geweest – misschien een schuifdeur? – is de verhuizing naar het platteland (provincie Kampong Cham), begin september 2020.

Maudy en ik zullen als een soort ‘gast-stafleden’ worden toegevoegd aan de vaste staf van docenten op Elim Rural Mission Training Centre net even buiten het dorp van Kampong Cham. (De provincie is genoemd naar het dorp zelf). Elim lijkt een beetje op Cornerstone College for Intercultural Studies, in Beugen (Brabant) waar wij een jaar studie hebben gevolgd, samen met andere studenten van 45 nationaliteiten.

Op Elim is plaats voor ongeveer 25 studenten van verschillende etne. We hebben het hier over etne, aangezien uit binnen- en buitenland jongeren van tussen de 16 en 27 jaar uit allerlei stammen hier het tweejarig programma komen volgen, dat hen opleidt tot (jeugd-)pastor en/ of missionaris. Velen van hen gaan terug naar waar ze vandaan komen, om daar lokaal te ondersteunen in kerke- en zendingswerk.

Hier gaat alles vrijwel in het Khmer, hoewel enkelen van de vaste staf goed Engels spreken. Dit zal dus een ware uitdaging voor ons worden, zeker ook omdat we een rol hebben toegewezen gekregen om te assisteren in enkele ‘membercare’ kwesties, die spelen tussen staf en studenten onderling. Daarnaast zullen we meehelpen in de dagelijkse corvée werkzaamheden, het verbouwen van rijst, groenten en fruit en natuurlijk volgen we zoveel als enigszins mogelijk is, de inhoudelijke programma’s. Voorbeelden daarvan zijn ‘Firm Foundations’ en ‘Abundant Life,’ door C&MA Cambodja ontwikkelde programma’s, die een geloofsverankering garanderen voor de jonge studenten. Gelukkig kunnen we deze programma’s ook in het Engels meelezen.

Deze onderdompeling in taal en cultuur hadden we nooit durven bevroeden, maar zal een uitstekende voorbereiding blijken te zijn voor de toekomstige bediening, hier en elders in de wereld. Hoewel landelijk leven hier iets anders inhoudt dan in Europa, zien we deze ontwikkeling als een open deur (in beide betekenissen… haha) en zijn erg enthousiast om op te gaan in deze gemeenschap.

Zowel de leiding als mensen van buiten C&MA die ons kennen, zien ons dit zeker doen. Leuk (of: saillant?) detail is dat we in een houten huis op palen zullen wonen, en de toegangswegen én de campusgrond allemaal (rood) zand zijn. Maar de ontvangst tot nu toe (we zijn er twee keer geweest) was aller lieflijkst en hartverwarmend. Bovendien is de hitte, door de vele bomen en planten op het terrein, veel beter te verdragen dan in de betonnen stad van Phnom Penh. In het regenseizoen is het dan wel weer een uitdaging om je kleding droog te krijgen, maar alles went, nietwaar?

Hieronder nog enkele foto’s. Meer binnenkort als we er weer eens geweest zijn en straks definitief zullen wonen tot ons vertrek eind mei 2021 (om Matthijs zijn afstudeer-ceremonie – bachelor bedrijfskunde – in Utrecht mee te vieren).

Jacques


  • -

Deuren

Category : Artikelen , Updates

In het evangelisch-missionaire wereldje, kom je – net als in elke andere sector – gemeenplaatsen tegen, die een bepaalde betekenis hebben. In de praktijk dienen ze het doel van onderling begrip, maar inhoudelijk kan je er op verschillende manieren tegen aan kijken.

Zo is er een veel gebezigd gezegde: “Hier gaan deuren dicht; daar gaan ze open.” Wat dan zoveel zeggen wil als dat bepaalde dingen, ontwikkelingen of richtingen onmogelijk blijken te zijn of juist dat andere kansen en mogelijkheden zich voordoen.

Een beetje onbewust, gingen wij van huis met het klassieke zendingsmodel (zie eerdere blogs voor uitleg) in gedachten, net als de idee om ieder vanuit ons vakgebied in Cambodja actief te kunnen zijn in ‘business-as-mission’ en sociaal-pedagogisch werk. Voor ieder van die drie werkvelden geldt dat de deuren daarvan zich sluiten, zoals bedoeld in bovengenoemde betekenis. Voor het klassieke zendingsmodel-model is een taalbeheersing noodzakelijk, welke ons – op onze leeftijd – jaren en jaren gaat kosten. Verder is onder andere door COVID-19 en andere redenen ‘business-as-mission’ geen optie, en sociaal-pedagogisch werk is om dezelfde redenen niet mogelijk. Jammer? Ja en nee. Het is omschakelen. Maar we krijgen in de gaten dat er iets veel beters voor in de plaats komt.

Ook voor de achterban is het omschakelen. Is dat vreemd? Ja en nee. Wanneer je in het bedrijfsleven of de overheid in een baan stapt, weet je eigenlijk dat dit niet voor altijd zal zijn. Die tijden zijn voorbij. Je ontwikkelt je door studie en ervaring, ontdekt verschillende kanten van het werkzame leven door meerdere banen of je beweegt je in een nieuwe richting. Vinden we heel normaal. Toch? Maar als je de zending instapt, schijnt dat niet zo normaal te zijn: “Je wist het toch zeker? Je bent hier (…) toch voor geroepen? Dit was toch het land van bestemming?”

We reageren hier kennelijk anders op veranderingen. Wij ook. Maar voor ons is vast komen te staan dat we tot pensionering in dienst van deze Ene Werkgever willen blijven, op de plekken die Hij wijst. Ongeacht de richting. Niet de job of de plek zijn leidend, maar Degene die de job ter beschikking stelt en de plaats wijst. En, net als in een groot bedrijf, je door de jaren heen meerdere functies en posities bekleed, gebeurt dat in het Koninkrijk. God Zelf is het vaste punt, niet het werk. Hij geeft momentane bevestigingen die in een groter plaatje passen.

Deuren gaan open en dicht. Er zijn verschillende deuren, met verschillende functies. Zo heb je draaideuren (die tocht tegengaan), Tourniquet-deuren (in 1903 bedacht door de gelijknamige uitvinder), snelloop-deuren, schuifdeuren, industriële deuren, binnen- en buitendeuren, deuren in Georgische of Victoriaanse stijl etc. Een snelloop-deur wordt in supermarkten vaak gebruikt en dient om snel in en uit te lopen. Het is niet per sé een toegangsdeur, zoals Jezus gebruikt in Joh. 10, 9 WV.

St. Petrus gebruikte misschien wel een draaideur en kwam uiteindelijk weer bij Jezus uit. Judas ging nooit door die ene deur en keerde na zijn verraad terug naar zijn oude leven, dat zou leiden tot zijn dood.

Het is in zending niet anders; er zijn deuren die je toegang geven, er zijn deuren waar je door heen en weer kan lopen (verschillende dingen ontdekken) en er zijn schuifdeuren die vrijwel ongemerkt voor je open gaan, als je de sensor nadert (God leidt je ongemerkt in een bepaalde richting), enzovoort. En sommige deuren gaan misschien wel nooit voor je open, zoals bijvoorbeeld de deur van de goudkluis van De Nederlandsche Bank in Amsterdam…

Bediening of land. Of beiden, of een mix. We leerden dit op Cornerstone College for Intercultural Studies, in Beugen. We gingen weg met het idee van land. Dat was goed. Het diende om ons op het spoor te zetten van bediening. Steeds duidelijker wordt het dat we het spoor op gerangeerd worden van ‘membercare.’ Dat is een breed vakgebied, en de kadering hiervan is in volle gang. De kern in het kort:

    1. Membercare met als doel kleine kerken missionair te maken;
    2. Membercare voor (nieuw) zendelingen op het veld;
    3. Preventief;
    4. Internationaal/ Inter-etnisch

Ingrediënten voor wat de methode betreft zijn: het Woord van God, gastvrijheid, eten, begeleiding en samen oplopen, ideeën-generatie en pensionering (met name jonge zendelingen staan hier niet al te vaak bij stil).

Het doel is de zgn. ‘duurzaamheid,’ dat wil zeggen: behoud. Van werker, relaties en werk. Voorkomen dat zendelingen voortijdig afhaken of opbranden. Kerkleden toerusten vanuit het Woord om uit te reiken naar de naaste, in welke zin dan ook.

Het laatste punt uit het rijtje van vier – internationaal/ inter-etnisch – moet gestalte gaan krijgen en daar zijn we ons nu op het oriënteren. De focus op alleen Cambodja vervaagt dus, maar maakt plaats voor een landen-overstijgende. Even wennen? Ja, voor u niet minder dan voor ons. Maar als we bedenken dat het God is die roept en soms een omweg gebruikt om tot het uiteindelijke doel te komen, is de knop snel omgezet.

Wordt vervolgd.

Jacques


  • -

De tandarts

Category : Updates

Naar de tandarts in Cambodja! ‘Zou het goed gaan? Hoe is de stand der techniek? Hygiëne?’ En vele andere vragen. Naar zou blijken, volledig onterecht. Via CAMA Cambodja, kregen wij deze kliniek aangeraden, de ‘Kampuchea Dental Clinic.’

Eén van mijn linker onderkaak kiezen was afgebroken en verdiende dus aandacht.

De behandeling is in vijf fasen en daar is over nagedacht. Eerst een wortelkanaal behandeling in twee fasen. Daar zit even tijd tussen, net zoals tussen de laatste behandeling daarvan en de volgende fase. De redenatie is dat dan zal blijken of er nog resten zijn achtergebleven, die mogelijk kunnen gaan ontsteken. Wanneer namelijk eenmaal de kroon er op zit, is het niet meer goed mogelijk om dan alsnog in te grijpen. Vandaar. Slim bedacht. In Nederland is dit eerder aan de andere kant, wel mis gegaan. Eén wortelkanaal was toch niet voldoende gereinigd en is gaan ontsteken. Met als gevolg dat kiesrestant en kroonopbouw geheel operatief moesten worden verwijderd in het St. Antonius. Zonde van de tijd, het geld en alle inspanningen.

De derde fase bestond uit gebitsreiniging, modelhappen (afdruk ten behoeve van de kroon) en polijsten. Tijdens de vierde ronde werd onder verdoving het kiesoppervlak zorgvuldig geëffend, de stift geplaatst en de fundering opgebouwd. Nu dus even een noodkroon, totdat in de laatste fase de definitieve (zirkonium) kroon geplaatst wordt.

En dit alles tegen minder dan éénderde van de kosten in Nederland. Nog een leuk weetje; in Cambodja krijg je een zonnebril op, tegen de lichtinstraling van de tandartslamp. Slim! In Nederland erger ik me altijd aan dat licht, hoe indirect ook. Verder is de praktijk modern, schoon, groot, deskundig en wordt er volgens strenge hygiënenormen gewerkt: temperatuurcheck, verplicht handen reinigen en sloffen aan je voeten. Het personeel heeft allemaal mondkampjes en beschermende (hand-)schoenen en kleding. En verder natuurlijk de – in onze streken zeldzame – Aziatische hoffelijkheid.

Waarin een vierde-wereldland groots kan zijn…

Jacques


  • -

Svaay Riëng (Khmer: ស្វាយរៀង)

Category : Updates

Met een lokale middenstander (mini café), zijn we intussen bevriend geraakt. Zijn vrouw liet vijf jaar geleden het leven in het kraambed en hij stond toen alleen voor de opvoeding van zijn dochter.

Hij woont in Phnom Penh, maar komt oorspronkelijk uit de provincie Svaay Riëng, nabij de grens met Vietnam. Daar woont zijn moeder (weduwe), zijn zus en drie broers, die daar rijstvelden bezitten. Door de gevolgen van de coronacrisis, is bij hem het idee geboren om één rijstveld om te bouwen tot eco-resort, met houten hotelhutjes, een zwembad en een koffie- en snacktent. De inwoners in het nabij gelegen dorpje zijn niet onbemiddeld, omdat velen indertijd hun huis en grond in Phnom Penh goed hebben kunnen verkopen, en nu weer terug zijn op hun geboortegrond en daar hun kinderen opvoeden. Vele van deze kinderen hebben al jaren een wens voor een zwembad en dit is dan voor onze vriend een mooie kans om met de investering geld te verdienen. De aanbouw is in volle gang en wij mochten een dagje met hem op en neer rijden, naar zijn geboortedorp. Daar ontmoetten wij de andere leden van de familie, werden gastvrij ontvangen met een heerlijke Khmer lunch en hebben even genoten van de rust van het platteland. In de hangmat. Wat een verademing daar… Bovendien werden we getrakteerd op een forse Tropische regenbui, waardoor het weer nog aangenamer werd.

Na een hartelijk afscheid, een bescheiden gift voor medicijnen voor moeders en een uitvoerig bedankje voor zoveel gastvrijheid, reisden we weer terug naar Phnom Penh (ongeveer drie uur rijden).

Een leuke dag!

Hier nog enkele foto’s.

Jacques