Author Archives: Jacques-Matthieu

  • 0

Lijden

Category : Artikelen

(Olieverf, Rembrandt van Rijn, AD 1630 – Jeremia treurt over de ondergang van Jeruzalem)

Er is in de geschiedenis veel geschreven over het lijden in de wereld. Boekenplanken vol. Ik heb niet de illusie hier aan toe te voegen. Eerder zoek ik naar samenpakken (samenvatten).

Zelf had ik altijd het idee dat een christen dezelfde lijdensweg te volgen had als Jezus. Hoewel dat zeker niet is uitgesloten – kijk naar de vele landen waar christenvervolging plaatsvindt – is het geen automatisme. Jezus zegt wel in Matth. 10, 39 WV “Wie zijn leven vindt, zal het verliezen, wie het verliest om Mijnentwil, zal het vinden.” Ik heb dat altijd heel zwaar opgevat: verliezen is dood gaan.

Nu hier in Cambodja, zie ik het anders. Niet minder of meer, en zeker niet te vergelijken met zendelingen die elders in de wereld in veel moeilijker omstandigheden dan wij hun werk doen, maar wel anders.

De keuze om het ‘gevonden leven’ achter te laten – met inbegrip van alles wat daarbij hoort aan kinderen, familie, vrienden, geneugten, vanzelfsprekendheden enz. – is een bewuste keuze geweest. Nu we hier wonen, wordt langzaam zichtbaar wat het betekent om ‘je leven te verliezen om Zijnentwil.’ Niets is meer vanzelfsprekend. Het gemis van je geliefden is pittig, zwakjes gezegd. De taal is anders, de cultuur is anders, de infrastructuur is anders, het (weg-)gedrag is anders, wat er wordt gegeten en gedronken is anders enzovoort. Dingen die thuis zo gewoon waren, zijn het ineens niet meer.

Een voorbeeld. De hoofdstand Phnom Penh is in korte tijd uitgegroeid tot een metropool van bijna 2 miljoen mensen. Voor Aziatische begrippen nog altijd een kleine stad, maar toch. De infrastructuur (wegen, riolen, kruisingen etc.) heeft geen gelijke tred gehouden met de snelle groei. En dat merk je dagelijks. Waar Europa langzaam is ontwikkeld en dingen dus met elkaar in hetzelfde tempo zich konden ontwikkelen, slaan dit soort landen vaak hele stappen over waardoor allerlei nieuwe problemen ontstaan. Denk in dit voorbeeld aan de motorisatie. Phnom Penh is in hoge mate gemotoriseerd. Fietsen hebben plaatsgemaakt voor brommers en motoren en het aantal auto’s is explosief toegenomen. Maar wandelpaden, parken, fietspaden en trottoirs zijn er niet. Als voetganger moet je dus dubbel op je tellen passen, want het systeem is gebaseerd op ‘gezien worden.’ Wordt je niet gezien door anderen, dan heb jij een probleem. Nu is het verkeerstempo laag, en hebben de Cambodjanen het ‘elkaar ontwijken’ tot ware kunst verheven, maar gevaar is er toch. Wij lopen dus weinig tot niet en gebruiken tuktuks om ons te verplaatsen van A naar B. Dat is het veiligst. Opmerkelijk en charmant tegelijk is, dat er in het verkeer niet wordt gescholden, gevloekt (zover wij weten), ook geen gesticulaties, alleen soms een venijnige blik, maar daar blijft het bij. Dat is vergeleken met het Westen een verademing.

Terug naar het lijden.

De wereld is er vol van. En we hebben er niet gelijk antwoord op, wel kunnen we er wat aan doen. Soms denk ik wel eens dat er armen en verdrukten zijn om compassie te kweken bij de medemens (Vgl.: de barmhartige Samaritaan, Luk. 10 WV). En inderdaad, hoe kun je de ogen sluiten voor het leed van anderen?

(De parabel van de goede Samaritaan, 18e eeuw, Messina, Chiesa della Medaglia Miracolosa, Casa di Ospitalità Collereale)

Naar mijn bescheiden idee zijn er twee soorten lijden in de wereld. Eén die we over onszelf hebben afgeroepen en nog afroepen, door gestelde grenzen over te gaan (de zondeval en haar gevolgen) en één die het gevolg is van het volgen van Christus (1 Petr. 1, 6-7 WV). Dat lijkt simplistisch maar is het niet. De eerste is universeel en geldt nog steeds, aangezien er nog geen sprake is van een nieuwe hemel en aarde. De tweede is een specifieke vorm, bedoeld om ons te vormen naar Zijn beeld.

En wat als een geliefde onder ons ziek wordt en overlijdt? Daar heb ik slechts ten dele antwoord op. Waarom moest ik mijn moeder missen op jonge leeftijd, terwijl mijn ontwikkeling als jongen tot volwassen man nog lang niet af was? Ja, haar ziekte en dood zijn een gevolg van de eerste categorie, zeker, maar waarom zij niet genas, hoewel gebeden, is en blijft voor mij nog steeds een raadsel. Daar kom ik niet uit. Nu, na zoveel jaar, heb ik het een plek kunnen geven, maar dat was niet eenvoudig. Met andere woorden, ook al kunnen we een verstandelijke verklaring vinden voor een dergelijke tragische gebeurtenis, het bevredigt niet.

Wat wel bevredigt is de hoop die God ons geeft. Niet de betekenis van het woordje ‘hoop’ zoals we in het Westen kennen, wat een grote mate van onzekerheid in zich heeft getuige de vele uitdrukkingen, zoals ‘ach, je moet er maar het beste van hopen’ en vele anderen. Met die definitie schiet je niks op.

Maar God’s hoop is een andere. Eén die zeker is. Jezus heeft hetzelfde lijden ondergaan als vele mensen in deze wereld en heeft het uiteindelijk niet overleefd. God heeft Hem echter uit de dood doen opstaan en daarmee is de belangrijkste vijand van de mens verslagen. Zijn opstanding is een primeur. Eén welke wij mogen volgen, door Hem simpelweg te geloven. Dat is een zekere hoop. Een hoop die uiteindelijk bewaarheid wordt, of we dat nu in dit leven nog meemaken of niet. Dat heeft God beloofd. En wat Hij belooft, maakt Hij waar (lees ook: Jes. 53 WV). Er is veel kritiek op het gezag en de authenticiteit van de Schrift, maar als je dat voor een moment eens even durft te parkeren en de lijn volgt van beloften in de Bijbel van schepping tot Openbaring, dan zie je één ding scherp en helder: wat er is gezegd is steeds uitgekomen. En zal uitkomen. Dat moet het gevolg zijn van een fijnmazige onszelf overstijgende regie, nietwaar? Geregisseerd vanuit de Cloud zou je kunnen zeggen (zie vorige artikel).

In tegenstelling tot alle andere religies en filosofieën, houdt de Bijbel ons voor dat lijden een realiteit is. Het blijft ons niet bespaard (Rom. 8, 32 WV). We kunnen er niet aan ontsnappen, wat in veel religies (Boeddhisme o.a.) centraal staat, noch is het een fatalistische realiteit, welke je maar moet ondergaan, zonder dat er enig uitzicht is (Islam). Maar als wij aangesloten zijn op de bron, dan is er hoop. Ondanks het lijden van de tegenwoordige tijd. En natuurlijk kunnen en moeten we heel veel doen om het lijden van anderen te verlichten. Niet met woorden van oordeel (Vgl.: Joh. 9, 1-12 WV), maar met daden.

(Hoofdafbeelding – Droognaald gravure, Rembrandt van Rijn, AD 1653, De drie kruisen)


  • 0

iCloud ®

Category : Artikelen

Nu dat we gewend raken aan de hedendaagse technologie, waarbij een partij ‘in de wolken’ (Cloud heet dat in IT-termen) toegang heeft tot je gegevens, deze beheert, wijzigt en actualiseert, en hierbij dus sprake is van een partij van buitenaf die we min of meer vertrouwen om deze dingen uit te voeren, ligt de parallel met een onzichtbare Partij buiten onszelf voor de hand (Hand. 1, 9 WV).

God bewoont een ontoegankelijk licht, aldus 1 Tim. 6, 16 WV, maar is door Jezus Christus toegankelijk. Zoals de ‘Cloud’ een ware bron is van allerlei kennis en data, zo is Hij een Bron van onuitputtelijke kracht en mogelijkheden. Ook al was het fenomeen cloud toen nog niet bekend, toch moet de Psalmendichter dit ongeveer bedoeld hebben als hij zegt in Psalm 18, 30 WV: “met mijn God spring ik over elke schans!”

God is echter een ‘gentleman’ en zal nooit buiten onze wil om, in ons dingen bewerken, bestanden opslaan, updaten of verwijderen etc. Hij zal net als de vele apps op onze smartphones toestemming vragen. Door ‘OK’ (Sta toe, zie foto) te geven, hebben wij toegang tot een enorme database van mogelijkheden, maar God heeft ook toegang om onze innerlijke bestanden naar Zijn beeld te installeren en te updaten. En daar wordt je niet slechter van. Wat wij niet kunnen, kan Hij. Want, Hij is de maker van alles. Kinderen scheppen op het speelplein wel eens op: “mijn pappa kan alles!” Dat geldt voor onze hemelse Vader zeker. Hij kan alles (Jer. 32, 17; Jes. 40, 31; Ps. 59, 17; Ef. 3, 20-21 WV e.a.).

Hij doet echter niet altijd alles en is tevens begrensd door onze ‘vrij-willigheid.’ Heffen wij mensen die grens op, dan is er een onuitputtelijke bron beschikbaar van kracht, wijsheid en liefde. Wat wij uit eigen kracht niet kunnen, kan Hij. Mét onze toestemming. En nu komt het mooie… maken we eenmaal mee wat Hij kan en doet in en door ons heen, dan gaat het naar meer smaken!

Aanvankelijk zijn we er niet zo happig op om een externe partij zomaar toestemming te geven tot ons leven. En toch doen we het elke dag. Met partijen die een stuk minder betrouwbaar zijn dan Hij. Zijn datacenter kan echter niet gehacked worden en is volstrekt integer. Onze gegevens zijn bij Hem veilig.

Zouden we niet eens wat vaker toestemming moeten geven, zodat Hij door Zijn Geest  (een soort spirituele app zeg maar) onze levensbestanden kan sturen, vervolmaken, updaten en opschonen?

® iCloud is een geregistreerd handelsmerk van Apple, Inc.


  • -

Waar zouden we zijn zonder..

Category : Updates

..TFT!

Mijn op één na oudste broer vroeg laatst wat een ‘TFT’ is. Goede vraag natuurlijk want, zoals in elk wereldje, doet vakjargon snel zijn intrede en dat is leuk maar vaak alleen vanzelfsprekend voor insiders.

TFT staat voor Thuis Front Team en is, zoals het woord zegt, een groepje mensen dat in Nederland een achterban vormt, die allerlei praktische zaken regelt in de periode dat wij weg zijn. Misschien nog wel belangrijker is de morele en gebedssupport die zij bieden. Leven in een vreemd land, met een totaal andere cultuur, in de Tropen, aan de andere kant van de wereld lijkt idyllisch maar kent zo zijn eigen uitdagingen. En dan is het heerlijk te weten én te merken dat een betrokken en enthousiast team van warmhartige mensen je draagt.

Laatst had PKN De Ark haar startzondag om het nieuw, kerkelijk seizoen af te trappen. De TFT heeft toen de gemeente een update gegeven van de stand van zaken in Cambodja én van de voorgangers en een groot aantal gemeenteleden leuke filmpjes opgenomen, met daarin een persoonlijke groet en via WhatsApp aan ons toegestuurd. Zelfs één met een mooie orgelopname, gespeeld door een vd vaste organisten. Dat is een warme douche!

Vanaf deze plek allen hartelijk bedankt voor dit originele ‘meeleef-cadeau!’ We hebben er van genoten.

Even voorstellen..?

Dit zijn onze lieve vrienden van de TFT, in alfabetische volgorde. Zij hebben zelf een stukje geschreven om zich voor te stellen. Om privacy redenen zijn alleen de voornamen genoemd.

Anja

‘Ik ben Anja, 49 jaar en getrouwd met Marcel. We hebben 3 kinderen te weten Serena, Bente en Stijn. Ik ben verpleegkundige in het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht. Ik ken Jacques en Maudy via de kring vanuit PKN De Ark. Ik heb daar gehoord van hun plannen om in Cambodja te gaan werken en te gaan getuigen over het woord van God. Ik vind Jacques en Maudy erg fijne mensen met een enorm mooie missie. En vind het daarom ook leuk om hen in teamverband op allerlei gebied te ondersteunen.’

Ellen

‘Ik ben Ellen, ben 53 jaar jong, getrouwd en heb 4 prachtige zonen. In PKN De Ark vind ik een thuis, en daar heb ik Jacques en Maudy leren kennen. Ik zit in deze TFT groep omdat ik het ongelooflijk dapper vindt dat Jacques en Maudy deze stap gewaagd hebben. Hiermee kan ik een heel klein steentje bijdragen aan hun geweldige roeping.’

Gijs en Corrie

‘Wij zijn Corrie en Gijs. We zijn bevriend geraakt met Jacques en Maudy via PKN De Ark en de bijbelkring, en zijn op die manier ook bij het TFT gekomen. We wonen in Maarssenbroek.’

Jesca

‘Ik ben Jesca. Ik werkte als postbezorger toen een poststuk van CAMA Zending (de zendingsorganisatie van Jacques & Maudy, red.) mijn aandacht trok en ik werd aangetrokken door hun slogan “onder elk volk een gemeente.” Ik maakte er een foto van en ging thuis eens op internet verder zoeken. Want de gave der tranen die ik had ontvangen van God – empathie – daar kon Hij toch zeker wel meer mee dan enkel tranen over mijn wangen laten rollen? Natuurlijk! Maar niet door zending over de grens. De zondag nadat ik begreep dat dit niet het werk was waartoe God mij had geroepen kwam de oproep in PKN De Ark voor het Thuisfront team van Jacques en Maudy. Ik twijfelde geen moment: mijn zending was thuis in eigen land!’

Matthias en Annelies

‘Wij zijn Matthias en Annelies en de dankbare ouders van 2 dochters Elianne en Noëlle. In het dagelijks leven hulpverlener en verpleegkundige. Jacques en Maudy hebben een bijzonder plekje in ons hart en God heeft ons duidelijk gemaakt dat Hij ons kan gebruiken binnen de TFT met onze talenten en de liefde voor Zijn Woord. We doen dit dus ook met heel veel plezier en liefde!’

______________________________

U ziet, beter kunnen we niet treffen, toch? Wat zijn we dankbaar voor hen en hun bijdrage! 🙂


  • -

Rood staan…

Category : Artikelen

Momenteel ben ik een boekje uit de C&MA Cambodja bibliotheek aan het lezen van Dr. Michael Vickery, met de titel ‘Kampuchea’ in de serie Marxistische regimes. Het lijkt wat achterhaald om dit (nu nog) te lezen, maar het is een misvatting te veronderstellen dat het Westers kapitalisme de wereld van nu veroverd zou hebben. Toegegeven, nooit eerder in de geschiedenis heeft de welvaart een dergelijk wereldbreed niveau bereikt, met een enorme toestroom van de zgn. ‘nieuwe rijken.’ Alleen al in Nederland is het aantal miljonairs fors toegenomen (bron: CBS, 2018). Hoe het kan, is niet altijd duidelijk, temeer wanneer je je bedenkt dat de wereldwijde schuldenlast is toegenomen tot 138 biljoen euro (november 2016, Bron: AD). Gedeeld door het aantal inwoners is dat omgerekend ongeveer twee jaar en drie maanden aan inkomen van iedere wereldburger (AD). De welvaart lijkt gestoeld te zijn op krediet (rood staan). Lucht dus. Het antwoord van centrale bankiers daarop is: “Geen probleem, dan drukken we nog wat geld bij!” (‘quantitative easing,’ mooi gezegd). Nog meer lucht dus. En niet eens gebakken… 🙂

Maar het fenomeen ‘democratie’ lijkt z’n beste tijd te hebben gehad. Begin deze eeuw zien we meer autoritaire trekjes bij landsbestuurders, dan eind vorige eeuw. In Nederland de discussie over het afschaffen vd Eerste Kamer (VVD balletje), narcist Johnson (PM vd UK) die het Parlement straffeloos dacht te kunnen schorsen, een volstrekt wetteloze Trump voor wie alleen eigen verzonnen regels gelden, en daarin niet onder doet voor zijn Oosterse evenknieën, en zich nog gesteund weet ook door zgn. conservatief-christelijke elementen en ga zo maar door.

Update 9 october 2019: (Washington Times) Bij monde van de tele-evangelist Pat Robertson en voormalig Arkansas gouverneur Mike Huckabee, heeft de conservatief-christelijke vleugel, tot dusver loyaal aan Trump, zich gekeerd tegen de aankondiging dat de VS zich uit Noord-Syrië terugtrekken. Op Twitter wordt gesproken van een ‘GROTE fout!’ De vrees lijkt gegrond dat Turkije de lokale bevolking bestaande uit Yezidi’s, christenen (nog. 10% vd bevolking in Syrië) en Koerden, zal vervangen door Soennitische moslims. Door het wegvallen van de amerikaanse grondtroepen, komen deze minderheidsgroepen nog meer in de verdrukking. Bovendien is de kans aanwezig dat duizenden gedetineerde IS strijders vrijkomen.

Hoe hebben de zgn. ‘evangelicals’ deze ordinaire vastgoedmagnaat – die met bedrog, manipulatie en imponeren rijk is geworden, zoals we uit dit wereldje kennen – ooit kunnen steunen? Ze zouden beter moeten weten…(Psalm 146, 3 WV).

Azië heeft – haar werkwijze eigen – het zelfverrijkende deel van het kapitalisme omarmd, zonder het democratische deel dat in de twintigste eeuw meestal hand in hand ging – in ieder geval in het Westen, mede te adopteren en gebruikt de macht van het grote geld voor eigen doeleinden.

Het marxisme/ leninisme mag dan aan belang hebben ingeboet, het totalitaire/ autoritaire karakter van het systeem is nog steeds springlevend. Grote IT- bedrijven als Facebook en Google streven naar wereldmarkt dominantie en volgen eigenlijk hetzelfde totalitaire model, maar iets beter vermarkt – hoewel de eerste liefde voor sociale media onder klanten wat begint te verdwijnen, na het zoveelste privacy schandaal. Feitelijk is echter het kwaad al geschied: ze zitten al té stevig in het zadel.

En zo is iedereen op zijn beurt bezig macht en rijkdom te vergaren. Het aloude liedje. Cambodja is een land waar dit goed zichtbaar is over de eeuwen heen. Er waait een geest van misleiding over dit land, die miljoenen slachtoffers maakt. Eerst het veelgeprezen Khmer rijk (onder o.a. Jayavaraman II, 9e-15e eeuw) en het hindoeïsme/ Boeddhisme onder de invloed van de Indiaïsering, dan de kolonialisatie en het Frans protectoraat (1863-1953), amerikaans imperialisme (50s en 60s), marxisme (Khmer Rouge) en nu een autoritair-kapitalistisch regime, oogluikend toegestaan door het Westen en wat volgt hierna? Elke keer denkt de bevolking dat dit het toch wel is. Hoe bedrogen komt zij telkens weer uit!

Door de vele feiten heen, wordt de portée van het boek langzaam duidelijk: het Cambodjaanse volk (ook nu nog vooral agrarisch) is gemakkelijk te misleiden. De ene filosofie volgt de andere op en het wordt als strohalm aangegrepen om de innerlijke leegte mee op te vullen. Een bekend Frans filosoof zei ooit: “Geef het volk een idee om na te volgen en je kunt alles met ze aanvangen.”

Groot en sterk is dan ook de vreugde onder de bevolking wanneer zij tot het inzicht komt dat er een Heerser is, een maker van aarde en hemel die zich niet laat voorstaan op positie, macht, weelde en rijkdom (Fil. 2, 5-8 WV) maar Zijn leven geeft om de mensen te verzoenen met hun Schepper. Niet echt een idee dat in een menselijk brein op zou komen (1 Cor. 1, 23 WV). Eenmaal tot dit inzicht gekomen, ontwikkelt de Cambodjaan zich tot een taai, krachtig en sterk individu, zeer bewust van zijn eigen identiteit in Christus. Uitzichtloosheid en tragiek maken plaats voor een onmetelijke vreugde die men zich niet meer laat afnemen. Bekend met armoede, vervolging en uitputting, zijn dit voor de doorsnee gelovige Cambodjaan geen redenen meer deze hoop, die echt is, af te zweren. De Cambodjaanse gelovige zou wel eens de sterkste, taaiste getuige van Christus in dit deel van de wereld kunnen worden, mits goed opgeleid en gevormd in de Waarheid van het Woord (Joh. 8 WV). Wég met alle valse filosofieën en hoogdravende menselijke theorieën, zoals St. Paulus ook al aangeeft in 2 Cor. 10 WV: het is nu tijd voor de Waarheid. En die Waarheid is geen dogma (idee), maar een levende Persoon, Jezus van Nazareth, die op aarde heeft uitgeleefd hoe de Vader het allemaal bedoeld had en toen het misging tussen mens en God – en daardoor een schuld ontstond (die wij niet konden aflossen) – die schuld heeft kwijtgescholden door de volmaakte losprijs te betalen.

Stel je voor, even in economische termen: “Zeg Wereld, die 138 biljoen euro schuld hoef je niet meer terug te betalen, dat heb Ik voor je gedaan!”

Wij maken er een zooitje van en God lost het voor ons op. Alleen de rente- woekeraars, deurwaarders en belasting inners zullen hier niet blij mee zijn… maar ja, dan hadden ze maar een vak moeten leren, niet? 🙂

 


  • -

De kinderen in Cambodja

Category : Updates

De maand augustus hebben de kinderen hun vakantie gecombineerd met een bezoekje aan ons in Phnom Penh. Drie weken lang hebben zij ‘ge-backpacked’ in Cambodja, van Krachiè, via Siem Reab en Battambang naar Ko Rong Island, waarna wij elkaar de laatste week van hun vakantie in Kampot toffen. Kampot is bekend van de peperplantages, waar u hier enkele foto’s van ziet. Kampot ligt overigens niet ver van de kust en op een dag zijn we samen met de bus op en neer geweest naar Kep, aan vissersplaatsje aan de Golf van Thailand. Kep is in Cambodja weer bekend van de krabben, langoustines en kreeften.

Het was een heerlijke, gezellige tijd samen na zoveel maanden elkaar niet in levende lijve te hebben gezien. Na een veilige terugvlucht via Singapore en Helsinki, zijn ze beiden begin september weer aan de slag gegaan met werk en stage.

Matthijs heeft op Ko Rong eiland nog even de gelegenheid te baat genomen zijn PADI-duikdiploma te halen en mag nu overal ter wereld duiken, samen met een duikmaatje. Hieronder nog een handjevol foto’s van onze reis.

De laatste foto is een afbeelding van het beroemde Cambodjaanse gerecht ‘Amok,’ een gele vis- of kipcurry in bananenblad gewikkeld en geserveerd met witte rijst.

Ook een keer zelf Amok (nee, geen ruzie!) maken?

Kijk dan op: https://www.youtube.com/watch?v=O-yfN7aoZJg

Eet smakelijk! 🙂


  • -

Alle giftgevers bedankt!

Category : Updates

In de gevallen waar dit mogelijk is – sinds kort geven banken geen persoonlijke gegevens meer vrij van giftgevers – bedanken wij het liefst alle giftgevers persoonlijk. Dit bericht is voor al degenen bij wie dit niet mogelijk is.

Daarom: allen die financieel bijdragen aan onze missie in Cambodja, heel hartelijk bedankt! Wij stellen jullie hulp, ondersteuning, gebed en morele support zeer op prijs.

Een deel van het budget gaat op aan steun aan een Cambodjaanse, alleenstaande vrouw met drie kinderen, die bij ons in de huishouding werkt (Khmer: neak chouyy), een deel aan giften aan de plaatselijke kerk, de veldactiviteiten en er is een deel bestemd voor de allerarmsten in de straat.

Was u maar hier“, denken we wel eens… het is zo mooi en bemoedigend om te zien wat je met ‘alle-beetjes-helpen’, kunt doen. Die blije en vooral verraste gezichten vergeet je nooit meer. Ondanks de grote verschillen tussen arm en rijk en de verbluffende economische groei, blijft Cambodja een van de armste landen in ZO Azië.

Dus, bedankt lieve mensen! Uw hemels tegoed groeit… de beste investering ooit! (Fil. 4, 17 WV).

Jacques & Maudy

 

 


  • -

Anlong Veng

Category : Updates

Na de eerste drie maanden taalstudie is het de bedoeling enkele ‘veldactiviteiten’ (Engels: ‘ministries’) te bezoeken om een beeld te krijgen van wat er in het land gebeurt.

De afgelopen week zijn we naar Anlong Veng district in de Oddar Meanchey provincie geweest. Dit ligt in het uiterste Noord-Westen van Cambodja, tegen de grens met Thailand aan. Nog geen twee jaar geleden zijn hier vuurgevechten geweest tussen de Thai en de Khmer over het exacte verloop van de grens. De kwestie is toen voorgelegd aan de UN en die heeft zich uitgesproken dat de betwiste delen toch echt aan Cambodja toebehoren.

Nu is het bijzondere aan deze streek dat de Khmer Rouge zich hier tot het laatst heeft kunnen handhaven, mede omdat het een berg- en bosachtig terrein is en zij dit op hun duimpje kenden. De bergen zijn beter bekend als de Dangrek Mountains. Lees hier meer over de regio: https://en.wikipedia.org/wiki/Anlong_Veng_District.

Na de val van het regime en het opruimen van de laatste Khmer Rouge bolwerken – Hun Sen verleende amnestie aan de generaals, de zgn. ‘Win-Win’ deal – is er veel veranderd. Vooral geestelijk. Eerst het rovershol van de duivel, nu waait de Geest van God vrijelijk over het gebied. Vele mensen komen achtereen tot geloof, aanvaarden blijmoedig en gretig het Woord en laten geen gelegenheid aan zich voorbijgaan om meer te weten over God en Zijn Woord.

Twee gevallen zijn spraakmakend. De eerste is een drinkeboer die in een van de nabije dorpjes met zijn maten drinkgelagen aanrichtte, zich laatdunkend uitliet over anderen en agressief gedrag vertoonde. God greep hem in zijn kraag en na 18 jaar drank, was hij alcoholvrij. Omdat hij de informeel groepsleider was maar weigerde nog langer mee te drinken, werden zijn maten nieuwsgierig, mede omdat hij toch ineens wel heel erg anders was. Nadat hij hen in nuchtere toestand had uitgelegd wat er was gebeurd, kwamen zes van zijn maten tot geloof en zwoeren hun oude leven af.

De tweede gaat over een man die zijn dorp terroriseerde, zijn vrouw sloeg en met zijn ‘mechanische koe’ (een soort lange tractor) gewoon over mensen heen reed. Ook hij hoorde op bijzondere wijze van het evangelie en kwam tot het inzicht dat het toch wel anders moest in zijn leven. Zijn ommekeer (of eigenlijk: terugkeer naar God), ging spoorslags en was zo radicaal dat praktisch het hele dorp vragen ging stellen. Op zijn uitleg, namen velen het goede nieuws aan en zo ontstond een dorpsgemeenschap die nu regelmatig bij elkaar komen om samen te zingen, te bidden en de Bijbel te bestuderen.

De meeste mensen in deze regio zijn boeren of landarbeiders of plantagewerkers. Er heeft helaas veel ontbossing plaatsgevonden; een grijs gebied waar nog het nodige aan onderwijs over goed bosbeheer moet plaatsvinden. Het leven is er eenvoudig, prikkelarm en relatief koel. De grond is rood van kleur, en als het flink geregend heeft, veranderen de kuilen in de weg in plassen ‘rood water.’ Het contrast met Phnom Penh had niet groter kunnen zijn. We voelden ons er thuis. Zelden hebben we zo’n blijdschap in het geloof gezien. Mensen komen graag samen, nemen plaats op houten planken, laten hun slippers bij de ingang, en zitten voor uren bij elkaar. Na zang, gebed en lezing doet een van de medewerkers de preek, die vooral interactief is. Er wordt met instemming gebromd, geklapt, er worden vragen gesteld of men roept luidkeels ‘amen.’ Na de collecte, is er gebed voor de zieken en de bedroefden. Ziekenhuizen, artsenposten en psychologen zijn hier niet aanwezig. Mensen zijn dus direct aangewezen op Gods hulp. En die komt! Hier komt Jesaja 61 tot leven: dit is kerk! Wie weet, komen we hier nog weer terug…

Na de dienst wordt er samen gegeten, en gaat iedereen weer naar zijn of haar eigen (houten) huis op palen.

Met pijn in het hart reisden we weer af en kwamen via Siem Reab weer terug in Phnom Penh. Lisanne en Matthijs hadden een goede tip om te overnachten in Siem Reab en dat was niet overdreven. Eerder al hadden zij er met veel plezier overnacht.

 


  • -

Kijk op het fenomeen ‘buitenlandse hulp’ (2)

Category : Artikelen

Om effectief te kunnen zijn in het verlenen van buitenlandse hulp, is het van belang de ‘adoptie-graad’ van de hulp vast te stellen. Tel daarbij op dat vastgesteld moet worden hoe te helpen en er kan iets worden gezegd worden over het soort hulp, de mate en duur van de hulp. ‘In het verleden ligt het heden en in het heden ligt de toekomst‘ luidt een spreekwoord hetgeen weergeeft dat de factor tijd in historie een belangrijke rol spelen. Herhaling van zetten of het vallen in dezelfde valkuilen is iets wat te allen tijde voorkomen dient te worden.

Dat de periode van de Khmer Rouge een van de meest afschuwelijke verschrikkingen was, lijdt geen twijfel. Daar is veel over geschreven. Vooral het feit dat een volk haar eigen bevolking uitmoordt, is bijzonder en voor zover mij bekend, uniek in de geschiedenis. In veel andere gevallen (Rwanda bijvoorbeeld), was er sprake van stammenstrijd (Hutu’s vs. Tutsi’s) en in de vele oorlogen die de wereld tot nu toe gekend heeft, is het thema veelal dat het ene volk het andere overheerst. Door de overwegend homogene samenstelling van de bevolking – 95% behoort tot de Mon-Khmer bevolkingsgroep (Chandler, 2011) – is hier geen sprake van een stammenoorlog en/ of overheersing door een andere bevolkingsgroep.

De situatie in Cambodja doet daarom denken aan de eerste broedermoord in Genesis 4 (WV).  Ook daar staat het ene lid van dezelfde familie op tegen de ander. Deze opsomming van feiten, geeft te denken. Waarom zou een revolutie uitmonden in massamoord op de eigen etne (volk)?

De geschiedenis leert ons dat veel onvrede en uitingen daarvan, zoals een revolutie toch is, voortkomt uit ongelijkheid en onderdrukking. De mens is een vrije geest en dwang is (in alle gevallen!) wel het slechtste middel om dingen gedaan te krijgen. Veel macht komt uit de loop van een geweer. Telkens weer grijpen machthebbers naar dit soort macht. Terwijl de historie toch leert dat dit van (relatief) korte duur is; de mens laat zich nu eenmaal niet onderdrukken. (Opmerkelijk detail aan het evangelie van Christus is dat Hij afziet van het uitoefenen van Zijn macht: Hij laat de mens de vrije keuze, al schetst Hij wel de consequenties van kiezen).

Wat heeft dit te maken met Cambodja?

Om de opkomst van de Khmer Rouge te kunnen verklaren moeten we kijken naar de situatie van voor de zeventiger jaren. Cambodja is van oudsher een klassenmaatschappij, met een hiërarchische gelaagdheid, cliëntelisme en privileges voor de elite. India heeft het kastensysteem, Cambodja kent dit systeem niet, maar de klassenmaatschappij heeft er veel van weg.

De opkomst van het communisme, zoals beschreven door Marx en later Lenin, beloofde een egalitaire samenleving, met de macht voor het proletariaat, het volk. De ideologie van de Khmer Rouge was hierop gestoeld.

Amerika heeft voor Pol Pot, het regime van Lon Nol gesteund, omdat het in lijn lag van haar zgn. ‘democratisch-kapitalistisch’ model. Ook het koningshuis heeft zich lang ‘verloofd’ met de Verenigde Staten. In het machtsvacuüm dat ontstond voor en tijdens de Vietnam-oorlog – waar wederom de VS het niet kon laten zich te bemoeien met andermans zaken – kon de organisatie van Saloth Sar (later: Pol Pot) zich ontwikkelen. Tijdens zijn verblijf in Frankrijk bestudeerde hij het communisme en moet gedacht hebben dat dit een oplossing kon zijn voor de al eeuwenlange onderdrukking in het klassensysteem dat in de achtste en negende eeuw na Christus, al gewoon was. Een dergelijk systeem in standhouden, is op termijn vragen om problemen. Niet dat het communisme of socialisme de oplossing zijn, maar de vraag die we hier proberen te beantwoorden is wat de oorzaken zijn van de ‘fraternocide’ (broedermoord) in Cambodja.

Nu het kapitalisme terug is in Cambodja, de Khmer Rouge verslagen is en er feitelijk aan het klassensysteem niets is veranderd, kunnen we ons dus afvragen of hier niet een kiem ligt voor toekomstige en ernstige problemen. Het is niet te zeggen. Rijkdom en macht zoals nooit tevoren voorgekomen in de wereldgeschiedenis vieren hoogtij in de wereld van nu, met potentaten aan het roer als Johnson, Trump, Poetin, Erdogan, Jung Un en vele anderen, maar of het welstand en welvaart brengt voor de grote massa, is de vraag. Bovendien wordt rap zichtbaar wat de ecologische kostprijs is van dit leven boven onze stand.

Ligt hier de volgende revolutie op de loer, maar dan één die mondiaal wordt, zoals veel dingen momenteel mondiaal zijn? Wie het weet, mag het zeggen.

Kyrie Eleison!

 


  • -

Kijk op het fenomeen ‘buitenlandse hulp’ (1)

Category : Artikelen

De eerste periode in een vreemd land, biedt de unieke mogelijkheid tamelijk onbevangen de dingen te bekijken. Na verloop van tijd namelijk, wordt ‘je net zo blauw als de vloerbedekking waar je dagelijks overheen loopt,’ zoals we vroeger bij IBM altijd zeiden. Kaderblindheid treedt dan op heet dat in vaktermen.

Het is wel heel belangrijk te realiseren dat onbevangen kijken mogelijk is, maar niet onbevooroordeeld. Afhankelijk van het werelddeel waar je vandaan komt, ben je onbewust ‘gevangen in een wereldbeeld.’ Daar is interessante literatuur over geschreven (Jayson Georges 2014, e.a.); ik volsta hier met het noemen van de drie belangrijkste: schuld, schaamte en eer. In het Westen is schuld de basis onder ons wereldbeeld, in Azië en het Midden-Oosten schaamte en in grote delen van Afrika, op Sicilië, Latijns-Amerika en in Spanje maar ook weer het Midden-Oosten eer.

Als mensen met verschillende karakters naar elkaar kijken, vallen de verschillen op. Die overbruggen is al een heel ding en wordt gemakkelijker met een grote dosis empathie (een vaardigheid die weinig mensen zich eigen maken), maar als religie en wereldbeeld daar nog eens bijkomen, wordt het helemaal een uitdaging de ander (echt) te begrijpen. Lisanne heeft er een interessant onderzoeksrapport over geschreven op de Erasmus universiteit. De kunst is te luisteren en te observeren, bewust van je eigen wereldbeeld, karakter, belangen en gewoonten. We hebben niet voor niets twee oren en één mond (hoewel je in het Westen andersom zou veronderstellen gezien het feit dat de meeste mensen onafgebroken aan het woord zijn) gekregen en het past ons dus veeleer te luisteren dan te praten.

Zoals gezegd is een eerste periode in het buitenland, bepalend voor het verloop. Ik ben genetisch behept met een gezonde dosis sociaal-maatschappelijk kritisch vermogen wat helpt en soms ook niet. De discussie die we op Cornerstone bij het vak ‘interculturele begripsvorming’ hadden, was ook altijd: “is een cultuur in zichzelf goed of mag je deze kritisch bekijken?” De vraag is natuurlijk ‘tegen welk licht?’ Wat is je norm of vertrekpunt? Het is vermoedelijk een erfenis van de Reformatie en/ of de Verlichting die maatschappelijk kritisch denken bevordert. Het uiteindelijke antwoord is niet eenvoudig maar heeft elementen in zich die grote delen van cultuur als iets unieks en bijzonders beschouwen, diversiteit van God gegeven, tenzij aspecten daarvan ingaan tegen de norm van God’s Woord. En die is op zichzelf toch behoorlijk duidelijk (Ex. 20 e.v.).

Mede gevormd door een eeuwenlange cocktail van Hindoeïsme/ Boeddhisme en animisme is in Cambodja een scherp zichtbare ‘excuuscultuur’ waar te nemen. Deze vind je overigens steeds vaker terug in het Westen. Het afwentelen van schuld en vooral het voorkomen van gezichtsverlies (schaamte) is hier tot kunst verheven. Het gebeurt elke dag, in elke kring en op elk niveau. Dat het internationale tribunaal ECCC om de daders van het Khmer Rouge regime berecht te krijgen, zo lang heeft geduurd (finale verklaring 17 maart 2003: 28 jaar later na de val vh regime), is tekenend. Het afwentelen van verantwoordelijkheden en niet staan voor wat je doet en zegt, is Cambodjaanse cultuur.

Zoals ik gewend ben vanuit de consulting praktijk om een bedrijf als een personage te bezien, heb ik datzelfde toegepast op een land als Cambodja. Wanneer je Cambodja economisch-maatschappelijk als een tiener zou typeren, dan moet het accent liggen op het leren groeien naar volwassenheid met inbegrip van de bijbehorende verantwoordelijkheden en plichten. Westers? Zou kunnen, ik zou eerder zeggen Bijbels. Het verhaal van ‘Die Blechtrommel’ (Günther Grass, 1979) laat duidelijk zien wat er gebeurt als een kind niet volwassen wordt. Ook een tiener die geen regels leert begrijpen en toepassen, wordt uiteindelijk een verwend en onhanteerbaar mens.

Hier raken we een kernpunt in de kijk op zending en ontwikkelingssamenwerking. Cambodja heeft ongeveer een kleine 25 mrd US$ aan Bruto Nationaal Product, te verdelen over bijna 17 miljoen mensen (Bron: Wereldbank), met een jaarlijkse groei van tussen de 5 en 7%. Omgerekend en vergeleken naar onze maatstaven een arm land. En dat klopt, al is de inkomensverdeling behoorlijk scheef.  Een niet onaanzienlijk deel bestaat nog steeds uit buitenlandse hulp, variërend tussen 1 en 1,5 mrd. US$/ jaar, afhankelijk van de geraadpleegde bron (The Cambodia Daily, 23/12/2016). In de loop van 2016 heeft Cambodja de status van ‘lower-middle-income-country’ gekregen van de Wereldbank.

Cambodja heeft helaas het Angelsaksisch-kapitalistische model omarmd, wat veel (té veel) ruimte beidt voor particulier initiatief en weinig voor de publieke zaak, zoals onderwijs, gezondheidszorg, waterzuivering, vuilophaal enz. De uitwassen van dat systeem zagen we al in 2014 toen we voor een conferentie op Bulstrode, het hoofdkantoor van WEC in Gerard’s Cross, Verenigd Koninkrijk waren – één van rijkste stadjes van de UK. Alle privébezit en oprijlanen en dergelijke zagen er keurig uit, maar op de openbare weg moest je slalommen om de gaten en kuilen in de weg te omzeilen. Dat is op het vaste land van Europe gelukkig vrijwel overal anders. Uitwassen van dit Amerikaans kapitalisme zie je hier in Cambodja ook. De leiders zijn exorbitant rijk – ik heb in mijn hele leven (zelfs in Engeland niet) nog nooit zoveel Rolls-Royces en andere dure limousines gezien als hier – maar de grote massa is straatarm. (En daar wind ik me nog elke dag over op…)

Binnen het Cambodjaanse wereldbeeld is dit kapitalisme/ materialisme goed in te passen: Boeddhisme is per definitie ego-centrisch (het gaat om jouw persoonlijke verlichting) en Hindoeïsme en animisme verhinderen de traditie te doorbreken omdat dit wel eens tegen ‘de wil van de voorvaderen’ zou kunnen ingaan. Daarbij past ook dat als je rijk bent en positie hebt (macht en positie zijn hier uitermate belangrijk), je dat hoogstwaarschijnlijk verdiend hebt in een ‘vorig leven’ (Karma) en dus hoef je er verder niets mee dan ervan te genieten. Omzien naar de naaste wordt met minachting bekeken, het is een teken van zwakte (Cormack, 2014). De ‘barmhartige Cambodjaan’ waar ik eerder al over schreef in 2015 bestaat dus eigenlijk niet. Westers voorbeeld (of zoals het beleefd wordt) van naastenliefde, nederigheid en dienstbaarheid wordt dankbaar aanvaard, (‘dan hoeven wij het niet te doen’) maar met minachting bekeken en nog minder geïnternaliseerd (ofwel: goed voorbeeld leidt niet tot goed volgen).

Hetgeen ons wederom brengt bij de manier van ontwikkelingssamenwerking en zending. De kern zou moeten zijn: overeind helpen, voordoen, jezelf overbodig maken en wegwezen, zoals in ieder goed boek over sociaal-maatschappelijke hulpverlening staat. En natuurlijk begeleid loslaten, waarbij de hamvraag natuurlijk is wanneer. Maar het doel moet steeds zijn ‘eigenaarschap.’ De Amerikaanse manier van werken staat hier echter haaks op (Lees ook: https://borgenproject.org/u-s-benefits-from-foreign-aid-to-cambodia/). Amerikanen vinden nog steeds dat zij superieur zijn, de wereld moeten redden en doen graag. Dat model schept echter een behoorlijke mate van afhankelijkheid en werkt luiigheid in de hand. In plaats van te zoeken naar wegen om de ‘opgroeiende tiener’ verantwoordelijkheden bij te brengen en op eigen benen te leren staan, doet de Amerikaan (generaliserend gesproken) het graag nog even en geeft ongevraagd tekst en uitleg. Dr. Ardon schreef (gebaseerd op de theorie van Chris Argyris, 1923-2013) in zijn boek ‘Doorbreek de cirkel’ (2011) een heel scherp beeld van hoe dit op afdelingen in het bedrijfsleven toegaat: de manager is druk, de medewerkers doen te weinig, dat frustreert de manager, die vervolgens nog harder gaat werken en de medewerkers vinden dat wel prima, denken ‘het is zijn feestje’ en de hele cyclus houdt zichzelf op die manier in stand.

Iets dergelijks is op macro-schaal hier waarneembaar. Goede initiatieven en (heel) langzame verbeteringen daargelaten, want die zijn er zeker, al was het maar omdat de wal het schip keert (de groeiende afvalberg bijvoorbeeld, lees het artikel over de 3,4 miljard ton vast afval die de mensheid in 2017 produceerde in het FD van 28 juli 2019).

Amerika heeft in deze regio natuurlijk veel goed te maken. In de periode van de zestiger en zeventiger jaren heeft ze meer bommen op Cambodja en Laos laten vallen dan in de hele tweede wereldoorlog bij elkaar. In beide landen wordt nog steeds met veel pijn en moeite hard gewerkt aan het opruimen van niet ontplofte bommen. Amerika zou je kunnen zeggen heeft een soort collectief schuldgevoel. Maar eerst een land platbombarderen en dan met een grote zak met geld de boel (naar jouw idee) weer opbouwen, is niet de weg. De Cambodjaan zal moeten leren ‘accountable‘ te worden voor de eigen daden en gevolgen daarvan. Dat het daarbij een flink handje geholpen moet worden is duidelijk en goed, maar de insteek moet steeds zijn om de buitenlandse hulp zo snel mogelijk af te bouwen en overbodig te maken. Door steeds ‘shift the blame’ toe te passen (afschuiven van verantwoordelijkheden – wat nog steeds veel gebeurt: ‘de Vietnamezen hebben het allemaal gedaan‘) en alles van de ander te verwachten, kom je er niet. Het zit in de mens (Eva schoof de schuld ook af op de slang en Adam op Eva enz.) om de schuld af te schuiven, maar sommige culturen praktiseren het wel wat al te graag. Wij maken het zelf elke dag weer opnieuw mee, in het klein. Westers wereldbeeld? Zou kunnen. Maar uiteindelijk is iedereen persoonlijk verantwoordelijk en moet zelf rekenschap afleggen (Uitgezonden, 2014, Nap-Van Dalen, pp. 79). Dat is ‘accountability.’

Waarmee duidelijk is dat het brengen van het evangelie én onderhouden van wat Jezus ons geleerd heeft, de belangrijkste zaken zijn. Volgens de Schrift gaat het immers om de verandering in ons denken? (Rom. 12, 1-2 WV & Ef. 4, 23 WV); een verandering in mentaliteit dus…

Phnom-Penh, 29 juli 2019.

 

 


  • -

De jonge kerk van Christus

Category : Artikelen

De jonge kerk van Christus

Wanneer je met een westerse (Europese en Angelsaksische) blik naar de ontwikkelingen in de wereldkerk kijkt, kan het je ontgaan dat het effect van enkele eeuwen zending in de onbereikte (lees: niet-westerse) gebieden van de aarde – en dan vooral evangelisatie en gemeentestichting – is dat er nu een relatief grote, maar jonge kerk staat. Deze jonge kerk heeft vooral behoefte aan verdieping.

De parallel met de biologie dringt zich op. Is de baby eenmaal geboren, dan is een gezonde groei alleen mogelijk als er passende voeding, hygiëne en verzorging is. Dan volgen logischerwijs de stadia peuter, kleuter, kind, tiener en jong volwassene. In welke groeifase de jonge kerk van Christus in de andere delen dan de Westerse zich exact bevindt, zal per regio verschillen maar het leeftijdsverschil met het Westen is duidelijk.

Waar heeft een opgroeiend kind vooral behoefte aan ? Aan ‘rust, reinheid en regelmaat’ zouden onze ouders zeggen. Dat is juist en later kan je daar onderwijs en training aan toevoegen. Het gehele opvoedingstraject dus.

Ook een bedrijfs start-up, heeft na de eerste fase van onstuimige groei, behoefte aan verdieping en toekomstvisie. In deze fasen van het jonge bedrijf, is er veel behoefte aan advies, consult, tips en inhoudelijke verdieping. Met als doel een evenwichtige, stabiele en levenskrachtige onderneming te worden.

Hoe essentieel deze fasen in de groei zijn, blijkt wel uit het feit dat als er een belangrijk aspect ontbreekt (denk aan liefde, aandacht, ruimte, ontplooiing, exploratie, goede voeding, hygiëne en medicatie etc.), er scheefgroei kan plaatsvinden of vervorming (ernstig vitamine D gebrek kan bijvoorbeeld leiden tot de Engelse ziekte – rachitis). Vertaald naar de kerk van Christus, betekent dit onderwijs, discipline en regelmaat in het bestuderen van het Woord en een frequent contact met de Vader. Petrus rept er over in 1 Petrus 2, 2-3 WV : « wees als pasgeboren kinderen begerig naar de zuivere, geestelijke melk… » Ook 1 Kor. 3, 2-3 WV en Hebr. 5, 12-14 WV noemen het onderscheid tussen melk en vast voedsel bij het opgroeien.

Na de melk komt het vaste voedsel. Zo zou het moeten zijn. Het is opmerkelijk dat in de tekstgedeelten partijdigheid, afgunst en tweedracht als belangrijkste oorzaken worden genoemd voor de onvolwassenheid van de gelovigen. Allemaal zaken die haaks staan op Jezus’ verlangen naar eenheid in de kerk (Joh. 17 WV). Zaken die ook van oudsher bij de tegenstander van God vandaan komen, kijk maar in de wereld om ons heen : deze is verdeeld tot op het bot. Zaken die ook in de zgn. ‘volwassen’ westerse kerk voorkomen, getuige het aantal denominaties. Is de naam van die tegenstander niet voor niets ‘diabolo’: hij die twee (di-) dracht zaait ? En dus scheiding brengt ?

Het heeft mij verbaasd dat waar er ook sprake is van zending, vrijwel iedereen – ook wij – die nu naar andere werelddelen afreist, de nadruk legt op onderwijs en opvoeding (in het Engels : ‘discipling’). Ik ging er over nadenken en zag het patroon dat ik boven beschrijf.

Vroeger in mijn marketing- en verkoopcarrière, was er altijd sprake van twee soorten verkoopmedewerkers, de zgn. ‘hunters’ (jagers) en de ‘farmers’ (boeren). Beiden hebben hun eigen rol in het proces van werven en binden van klanten. Komen er geen nieuwe klanten bij, dan droogt het voortbestaan van het bedrijf vroeg of laat op; houd je bestaande klanten niet binnen, dan dweil je met de kraan open. Klantbehoud is vele malen beter en goedkoper dan het werven van nieuwe klanten, maar beiden zijn nodig. In de kerk van Christus zijn er evangelisten en gemeentestichters nodig, maar ook onderwijzers, leraars, coaches en rolmodellen. Volgens het principe van 2 Tim. 2 en het tweede deel van de zendingsopdracht, vind de Heer het dus nodig dat christenen aan anderen ‘leren alles te onderhouden wat Ik (Jezus) jullie geboden heb !’ (Matth. 28, 19b WV).

Is die ‘discipling’ een doel op zich ? Nee, zowel in Chili als in Cambodja hebben wij gezien wat het doel is van deze wereldwijde, en momenteel populaire beweging onder zendelingen : het opwekken tot het uitreiken naar de naaste. De bijna honderd jaar oude Cambodjaans evangelische kerk (KEC), is nu op alle fronten actief om met elkaar in actie te komen om uit te reiken naar de naaste in nood. Fysieke en geestelijke nood. Ook de Chileense kerk komt in beweging en trekt er op uit met allerlei soorten van hulp aan de naaste.

‘Discipling’ of ‘toerusting’ in goed Nederlands dient dus meerdere doelen tegelijkertijd. God krijgt de eer in veranderde mensenlevens, waar Hij meer voor het zeggen krijgt (lees ‘Groeien in geloof’ van wijlen Ds. D. van Keulen), de gelovige krijgt een steviger fundament en de naaste wordt gezien en bereikt. Met als ultieme doel dat Jezus Koning wordt in mensenharten en uiteindelijk in de gehele wereld (Opb. 22 WV). En is dat niet waar we op zitten te wachten ? Een rechtvaardige Koning, die niemand dwingt maar iedereen uitnodigt om deel uit te maken van dat Koninkrijk…

Maudy en ik zijn ons momenteel aan het beraden op het hoe, waar en wanneer van het toerusten van de jonge kerk. Langzaam maar zeker komen we er achter dat, net als Petrus en zijn visioen van het laken, wij geen exclusieve doelgroep hebben, maar de wereld als werkterrein. Worden we vanuit de bediening van toerusting breder ingezet dan alleen in Cambodja ? En zo ja, wat wordt dan het vehikel waarmee dat gestalte krijgt ?

Bid u mee ?

Phnom-Penh, Juni 2019.