Kennen en kennen is twee

  • 0

Kennen en kennen is twee

Category : Artikelen

Psalm 84, 11 WV“Want één dag in uw voorhoven is beter dan duizend elders.”

Nu wij hier langer verblijven, worden de verschillen met onze westerse leefstijl steeds prominenter. Het is niet altijd leuk, dingen vallen anders (of tegen, zo je wilt), je mist geliefde kinderen, familie, vrienden en de cultuur is anders. In Phnom Penh is nog een relatief westers ‘laagje’ zichtbaar, met fancy restaurants en bars waar je voor bijna niks een biertje kan drinken, maar onderhuids is de Cambodjaanse cultuur heel anders. Op het platteland is dat voelbaarder.

Dingen als gebrek, tekort, klassenverschillen, rangen en standen, (onzichtbare) uitbuiting en exploitatie, landroof en corruptie zijn alomtegenwoordig. Net als zaken als gearrangeerde huwelijken, collectief leven, weinig tot geen privacy en een hang naar (soms verstikkende) familieverhoudingen, de vele rituelen van voorouderverering én de eeuwige façade van een boeddhistische cultuur, waarachter van alles schuilgaat, wat niet zo heel fraai is. Tel daarbij op de grip die het leven heeft op velen om elke dag maar weer rond te moeten komen, zonder enig uitzicht op verbetering.

Ik heb me vaak afgevraagd waarom de HEER op vele plekken in de Bijbel (meest prominente in Matth. 28, 20, maar ook de belofte aan Abraham, Jozua, Jacob en vele anderen), steeds maar zegt: “Ik ben erbij. Ik ga mee. Ik laat je niet in de steek.” En soms denk je dan – zeker temidden van meer of minder ellendige omstandigheden, en die van ons vallen nog mee – ‘daar heb ik lekker veel aan!’ Bij een beetje meer zelfreflectie, heb ik me dan met verwondering afgevraagd of dit dan het ultieme is, wat je door het leven, met al zijn ups en downs, heen helpt.

Het bracht me tot het antwoord, dat we – en misschien wel vooral in het westen – eigenlijk geen flauwe notie hebben van wat het inhoudt dat God bij je is. Er is zo ontzettend veel waar we onze behoeften, noden en verlangens mee kunnen vervullen, dat we het zicht op de pure relatie met de Eeuwige, behoorlijk zijn verloren. Zo hebben we weinig idee van wat de dichter zegt in Psalm 84. Is het dan zo levensvervullend even een moment bij de Schepper te zijn? Moet dat het zijn? Gaat dat ‘m worden? Is dat het belangrijkste?

Op vele plekken in de Bijbel wordt het inderdaad zo geschetst. Mensen die door hun levenswandel met God zijn gaan beseffen dat Zijn goedheid beter is dan het leven zelf (Ps. 63, 4). Bonhoeffer preekte over ‘mijn ziel keert zich stil tot God’ (Ps. 62) begin jaren ’30,  toen het economisch slecht ging, en er veel armoede en honger was. Net als nu. Bonhoeffer benoemt het leven als het laatste wat men nog heeft. Al zou alles je afgenomen worden, je geen werk, eten of bezit meer hebt, dan nog heb je je leven. En dan is God daar om dat laatste, je leven van je te vragen (bij Job gebeurde dat bijna). Hij vraagt jou om ook je leven op te geven aan Hem en daarvoor in ruil biedt Hij je ‘goedertierenheid’, Zijn liefde. Nee daar kan je geen brood van kopen, daar heb je geen baan mee. Lekker dan. Zo is onze menselijke reactie. En die schetst pijnlijk duidelijk hoe weinig besef we hebben van wat het is om bij de Vader te zijn. Vooral in Europa is de nadruk zo komen te liggen op het hier en nu (‘live life to the Max’ – reclame van Pepsi), moeten we er uit halen wat er in zit, desnoods ten koste van anderen en de natuur, dat het zicht op een veel beter leven compleet bedekt is geraakt…

Let wel, ik heb makkelijk praten; gezond, welvarend, gelukkige relaties en de mogelijkheid deels je eigen toekomst uit te stippelen. Iets wat velen hier in Cambodja beslist niet kunnen.

Langzamerhand echter, wordt het duidelijk dat bij God zijn, lezen uit Zijn Woord – woorden hebben heel veel invloed in ons leven, alles is ontstaan door het woord – een vreugde geven, die alle andere dingen te boven gaat. En dan besef je: “Ja, God weet echt heel goed wat we nodig hebben: een levende relatie met Hem zelf.” En niets kan ons scheiden door Jezus van Zijn liefde, noch ziekte, noch dood (Rom. 8). We hebben in Hem het eeuwige leven. Het gaat door, de dood is alleen maar een toegangspoort.

En dan is het een aanrader om tijdens een stilte-retraîte in één van Europa’s mooie kloosters, te ontdekken hoe heerlijk het ook weer is om stil te worden en gewoon te genieten van het samen-zijn met de Eeuwige. Een beetje zoals Adam dat moet hebben gehad in Genesis…

Jacques

Bij de afbeelding: De koningin van Sheba op bezoek in de tempel van Salomo.

 


Leave a Reply