The German *

  • -

The German *

Category : Artikelen

Op ‘Jeudi Saint’ (Witte Donderdag), zag ik op Youtube de film genaamd ‘The German.’ Dit is een film uit 2012, geschreven en geregisseerd door Nick Ryan,
met rollen voor Toby Kebbell en Christian Brassington. De film speelt zich af in de Tweede Oorlog.

Een Duitse Messerschmidt piloot is in een luchtgevecht gewikkeld boven Engeland en schiet een Britse Spitfire uit de lucht. De piloot daarvan is een vriend van de hoofdrolspeler. Deze besluit de Duitse piloot te achtervolgen en weet deze uiteindelijk neer te halen, maar niet zonder dat hijzelf ernstige schade aan zijn toestel oploopt. Ze maken beiden een noodlanding op het Engelse platteland en de Britse piloot zet zijn achtervolging te voet voort. Uiteindelijk weet hij de Duitser in de nabijgelegen bossen te overmeesteren en zet zijn pistool (hoogstwaarschijnlijk een Enfield No. 2 of een Webley MK IV) tegen het hoofd van zijn vijand. Deze stort zich op zijn knieën en smeekt voor het behoud van zijn leven. Je ziet de doodsnood in zijn ogen.

De Brit aarzelt; haalt hij de trekker over of niet? In zijn ogen zie je de woede, de wraak en de mede-menselijkheid strijden om de voorrang.

Op dat moment golfde het door mij heen: “Nee, haal niet de trekker over! Het is niet de oplossing, ook al is hij de vijand, hij is een mens.” En tegelijkertijd zag ik de parallel met de ‘Triduum Sacre’ (de drie heilige dagen Witte Donderdag, Goede Vrijdag en Pasen): God in Zijn woede had het volste recht de trekker over te halen.

Nochtans won Zijn liefde voor Zijn schepselen het van de wraak. Hij beseft dat de echte vijand – de tegenstander – nog vrij rondloopt. Net zoals de Duitse soldaat niet de echte vijand is, maar de genadeloze en satanische bedenksels van Nazi machthebbers.

De Brit bekoelt en spaart het leven van de Duitser. Een echte held! “Wie zichzelf bedwingt, is sterker dan wie een stad verovert!” (Spreuken 16, 32 WV – ik hoor het m’n moeder nog zeggen als ik weer ‘ns driftig was…). Ook mijn Opa Blok was niet wraakzuchtig, toen hij en Oma tijdens WO II op een dag een stel luidruchtige Duitse soldaten moest herbergen. Integendeel, hij zette hen voedsel voor, bad en las uit de Bijbel, op welk moment de anders zo tetterende Duitsers wel erg stil waren…

“…Want onze God is een verterend vuur,” staat er in Hebreeën 12, 29 WV. Je zal maar deze mooie schepping hebben uitgedacht en er de kroon (Corona – ironisch niet?) op hebben gezet…die vervolgens de zaak uit puur winstbejag en ongebreideld egoïsme naar de vernieling helpt, dan raak je je geduld wel kwijt. God laadde echter Zijn woede op Zijn Zoon Jezus, die de bittere pil slikte. Het plaatsvervangend lijden en sterven. Plaatsvervangend omdat wij, net als die Duitser, de kogel konden verwachten.

En net als de Brit afzag van de wraak, en het leven verkoos boven de dood, liet God niet alleen Zijn Zoon (en dus eigenlijk Zichzelf) sterven op het kruis van Golgotha, maar deed Hem ook opstaan. Jezus leeft! Hij heeft met recht een wereldprimeur: de verrijzenis uit de dood. Door Hem alleen zullen wij ook opstaan uit onze dood.

De film zien? Klik hier: https://www.youtube.com/watch?v=oLTfWeg1NIc

Gezegend Pasen!

*) Alle merkrechten worden gerespecteerd.