Monthly Archives: maart 2020

  • -

‘Even bijpraten?’

Category : Updates

Hier in Cambodja is alles nog relatief rustig. Op een bevolking van ruim 17 miljoen, zijn er 93 besmette mensen, maar geen doden. Er is geen toestroom naar de ziekenhuizen. Scholen, universiteiten, tempels en kerken zijn wel dicht. Het leven op straat is behoorlijk uitgedund, maar winkels en restaurants zijn gewoon open. Sommigen gaan uit eigen vrije wil dicht, omdat ze te weinig klandizie hebben. Dat is voor veel eigenaren een zorgwekkende gang van zaken.

De oorzaak van de geringe verspreiding moet gezocht worden in de klimatologische omstandigheden: heet en vochtig. Andere Aziatische landen waar het aantal besmettingen hoger ligt, zijn de rijkere landen als Singapore, Maleisië en Thailand, waar men meer airconditioning gebruikt. En, zoals bekend, is koude een betere verspreidingsbodem dan warmte.

De grenzen met Vietnam en Thailand zijn dicht, hetgeen veel grenswerkers raakt. De EU heeft nog niet zo heel lang geleden, het m.i. domme besluit (EDEO, 26 februari 2018, Raad Buitenlandse Zaken van de EU) genomen, een deel van de hulp op te schorten en de import (obv de EBA-ruling van 5 maart 2001) vanuit Cambodja te beperken. EBA heeft voor Cambodja vele voordelen; de EU is voor Cambodja de tweede grootste exportmarkt, met een volume in 2017 van 5 miljard euro. (Bron: www.ec.europa.eu). Qua diversificatie is Cambodja echter nog behoorlijk achter bij de rest; er zijn slechts drie grote sectoren die samen goed zijn voor het bruto nationaal product van 18,2 miljard euro (2015), t.w.: de landbouw (25,3%); de industrie (schoenen, kleding, sigaretten)(32,8%) en de dienstensector (inclusief toerisme en charitatieve instellingen) voor 41,9%. De economie is dus kwetsbaar.

Het zou echter voor de lokale bevolking een ramp zijn als er een zgn. “confinement-total” of gewoon ‘totale sluiting’ (waarom alles in het Engels?) zou komen. Velen zijn voor hun inkomsten afhankelijk van de verkoop van eten en artikelen op straat. Een sluiting is voor deze mensen dus noodlottig, maar ook het nu al ingezakte toerisme en de weinige klanten op straat, beginnen hun tol reeds te eisen. En zoals gewoonlijk… de rijken zullen deze pandemie ook wel weer overleven, maar het treft de armsten het hardst en of zij dat overleven? Dit laat ons niet koud en samen met C&MA Cambodja wordt nu gekeken naar hulpmogelijkheden voor de allerarmsten.

Doneert u dus!

(Voorbeeld: voor 2 euro heeft iemand al een goede maaltijd per dag en voor 5 euro erbij kunnen de kinderen scholing blijven ontvangen. Het gemiddelde nodig voor een dag voor een gezin met twee kinderen ligt tussen 12 en 15 euro. De stad is iets duurder dan het platteland. U ziet, met weinig bereik je al veel).

Maak uw gift over op IBAN NL76 ABNA 0484 6740 48 t.n.v. Stichting CAMA Zending (KvK # S41178941) in Driebergen, o.v.v. ‘Gemeenteondersteuning Cambodja.’

CAMA Zending is een stichting met een officiële ANBI-status (registratie # 28.15.461). Dit betekent dat uw giften – en zeker de langjarige – fiscaal aftrekbaar zijn voor de inkomstenbelasting.

Samen met de organisatie en de inheemse bevolking weten we wegen om uw gift een goede bestemming te geven in deze crisistijd. Er wordt nu een lijst samengesteld met mogelijke hulpdoelen en -methoden. We houden u op de hoogte. Lees dus regelmatig deze blog.

Hartelijk bedankt!

Jacques

(…en geniet van de foto’s van dit mooie land. Zie onder.)

 


  • -

Viraal of banaal? (over het virus uit China)

Category : Artikelen

Mede met dank aan de Chinese eetgewoonten en de roemruchte mondialisering, zit de hele wereld op slot. En – juridisch gezien – kan de claim voor de schade nergens worden ingediend. Hoewel ik een afkeer heb van de man zijn gedrag, denk ik dat – op dit moment – Trump het machtsspel beter speelt dan het hopeloos verdeelde, vleugellamme Europa. Of, zoals mijn vader zei: “Amerika en China zijn de machtsblokken en Europa wordt een museum!”

Maar de problemen beginnen wel bij de macht- en/of geldhebbers. Vooral Amerikaanse, maar ook Duitse (Volkswagen was in 1980 de eerste die samen met de Bank of China, voet aan land zette in China) en andere Westerse bedrijven dachten na de opening van China in de tachtiger jaren door Deng Xiaoping, een goedkope productiefactor te hebben gevonden. Slim als de Chinezen zijn, was dit ook de opzet. Met een arbeidsarsenaal op de rand van armoede van ongeveer 1 miljard mensen, ben je een aantrekkelijke partij om zaken mee te doen en je zakenpartners hun dure speeltjes door te laten produceren. Over mensenrechten en ecologie maken we ons nu even geen zorgen; daar hebben de Chinezen niet veel scrupules over (Onder Mao Tse Tong zijn meer mensen omgekomen dan in de gehele Tweede Wereld Oorlog). Het Westen heeft dus in haar niet aflatende drang naar het maximaliseren van aandeelhouderswaarde, China ‘rijk’ gemaakt. Of in ieder geval de bewindhebbers van het Politbureau, als je bedenkt dat nog ruim 800 miljoen Chinezen langs de armoede afgrond balanceren.

En nu zitten we met de brokken.

De wereld is een klein dorp geworden, en alles is met alles verbonden geraakt. Niet makkelijk meer te ontvlechten. En wat dr. Jane GOODALL (World Economic Forum 2020) en Greta THUNBERG (COP24 Klimaattop 2018) niet lukte, lukt een simpel virus wel. Als het niet goedschiks kan, dan moet het maar kwaadschiks. ‘Minder’ is een woord dat de mensheid kennelijk niet kent, ‘meer en meer’ en ‘als ik het maar goed heb’, zijn de adagia.

En vervolgens laten we ons compleet gek maken. Alles en iedereen in rep en roer, ‘bezuinigingen van 2011-2017 in één klap ongedaan gemaakt’ (aldus Min. W. HOEKSTRA, FD, 22/03/2020) terwijl er op een wereldbevolking van 7,7 miljard (Bron: VN, april 2019)  ‘maar’ 201.866 besmettingen zijn, 13.049 mensen overleden en 92.382 ! (Bron: De Morgen, België) genezen zijn verklaard.

Ter vergelijk: het aantal verkeersdoden in de EU in 2014 daalde met 0,6% licht naar 25.845 (Bron: SWOV). Dat is een meting van één jaar! Maar alle grenzen en wegen bleven open… Om over de sluipmoordenaar ‘klimaatverandering’ maar te zwijgen. Weten wij hoeveel van alle kankergevallen de oorzaak is te herleiden naar fijnstof, NOX, CO2 uitstoot etc.? Kenmerkend is het stuk van de (overigens atheïstische, NRC 06/03/2020) dr.  Emma BRUNS over de prioriteiten die het menselijk brein stelt. Zie hier de zeer lezenswaardige link: https://www.nrc.nl/nieuws/2020/03/06/het-virus-trekt-aan-de-noodrem-a3992952

Let wel: elke dode is er één teveel, maar hier gaat het dan ook alleen maar even over de verhoudingsgetallen.

Dankzij de door ons gekozen leiders, zijn we in een situatie van oncontroleerbare aard terechtgekomen. In plaats van het boetekleed aan te trekken (de VVD was altijd voor 130 km/ uur met dito uitstoot tot gevolg, en dat alleen maar om de Staatskas te spekken, want iedere kilometer harder betekent meer tanken en dus meer accijns) krijgen we ‘preken’ over ons heen van ‘solidariteit’ en ‘groepsimmuniteit’ uit de mond van één van de grootste draaiers van dit decennium. Alsof we dat moeten geloven.

Heel anders is het geluid van de Psalmist: (Psalm 146:3 WV)
“Halleluja. Loof de HERE, mijn ziel. Ik zal de HERE loven, mijn leven lang, mijn God psalmzingen, zolang ik nog ben. Vertrouwt niet op edelen, op een mensenkind, bij wie geen heil is; gaat zijn adem uit, dan keert hij weder tot zijn aarde, te dien dage vergaan zijn plannen.”

We hebben een God die gezeten is op de troon (Jesaja 6, 3 WV). Hoezo zitten? Moet er niet actie komen? De vlam in de pan? Handen uit de mouwen? Nee, Hij overziet de situatie geheel, weet wat er te koop is in de wereld (alle zonden om Hem geladen) en kent de corruptheid van de mensheid, de hang naar zekerheid en het vastzitten aan onze centen (hoeveel mensen supporten de kerk, de zending, hulporganisaties en dergelijke?). Als we maar met vakantie kunnen, mooie evenementen en musea kunnen bezoeken, onze hobbies kunnen uitvoeren en in onze mooie huizen wonen en het goed hebben. Dat telt toch?

Maar dat er ‘hele volksstammen’ – zoals mijn moeder zou zeggen – naar de bliksem gaan, kan ons niet schelen. Terwijl het belangrijkste toch is dat de mens zijn Schepper weer ontmoet (Ps. 84, 11 WV). Want, alleen dan en daar worden we geconfronteerd met onze zelfingenomenheid, trots, hooghartigheid, eigenwijsheid en eigengereidheid en onze zgn. zelfgerechtigheid, kortom alles wat ons corrumpeert. “Lord have mercy!”

Maar ik en mijn huis zullen de HEERE dienen; Hij is onze vaste rots! (Joz. 24 WV). Dat had Jozua goed bekeken, want van deze wereld valt weinig te verwachten…

Vriendelijke groet uit Phnom Penh

Jacques


  • -

Dood punt

Category : Artikelen

Definitie van ‘het dode punt’

“Een dood punt is het uiteinde van de beweging van een zuiger, of in het algemeen van een toestel dat heen en weer beweegt. Staat de machine precies in een dood punt stil, dan kan hij niet in beweging komen. Het kan dan nodig zijn de machine handmatig een zetje te geven. Is de machine eenmaal in beweging, dan zal de traagheid van het vliegwiel ervoor zorgen dat de machine probleemloos voorbij de dode punten komt.” (Wikipedia)

Van de mindere kanten van zending, hoor je lang niet altijd wat terug. Wij draaien er echter niet omheen; die mindere kanten zijn er zeker. Hierover nu wat meer.

Zoals in bovenstaande definitie helder staat omschreven, geldt bij een dood punt, het onvermogen om zelfstandig vanuit die positie in beweging te komen. Hieraan gekoppeld is de vraag naar de relevantie van ons zijn hier. Daar zijn enkele redenen voor. Kort samengevat zijn ze dit:

  1. Er is een enorm aanbod aan hulp in allerlei vorm, zowel vanuit China als vanuit de VS;
  2. Er is een enorm eigen potentieel om uit te reiken naar de eigen Khmer bevolking en hun geestelijke en andere leefomstandigheden te verbeteren, maar het aanbod is versnipperd en komt moeizaam op gang.
  3. Voor wat wij hebben opgevat als onze bediening – het coachen van jonge christenen – is een taalbeheersing nodig die zeker nog jaren gaat duren. Ondertussen doen we niet zoveel…

Hieronder delen we per onderdeel enkele van onze observaties.

Ad 1. Cambodja valt grotendeels in de invloedssfeer van het moderne China én kan – cynisch opgevat – worden gezien als de 51e staat van de VS waar het hulpverlening betreft. Van de noorderburen ontvangt het land miljarden aan investeringsgelden, in ruil voor invloed en toegang voor de nieuwe zijderoute. Van de Amerikanen miljarden dollars aan hulpgeld, al of niet gebracht in de vorm van geld en/of fysieke, medische, mentale & geestelijke hulp en onderwijs. Er is een niet aflatende instroom van expats, vooral uit de VS. Of ‘een missierondje Cambodja’ anno 2020 nu mode is of noodzaak kan ik nog niet vaststellen, opvallend is wel dat dit land veel hulp aantrekt. Je zou er bijna jaloers op worden…

Feit is dat er een forse expat-subcultuur bestaat, voornamelijk Angelsaksisch georiënteerd, die belangrijk aan invloed wint, vooral in de grotere steden. De Chinese subcultuur is er ook, maar uit zich minder aan de oppervlakte en is meer zichtbaar in de lokale handel. Het zijn subculturen met een sfeer die ons vreemd is. Het is vreemd en verwarrend om hier temidden van te wonen terwijl we hier feitelijk voor de Cambodjanen zijn. Maar voor welke Cambodjanen? Zij die het materialisme van de rijken hebben afgekeken (en daarmee de status en je laten voorstaan op je positie); of zij die amper rond kunnen komen en 24/7 voor hun kostje moeten zorgen?

Kort samengevat: aan geld en hulp dus geen gebrek. Er valt nog wel wat af te dingen op de verdeling van al die rijkdom, maar wij zijn niet in de positie daar iets aan te doen.

Ad 2. De apathie van de kerk. Feit is dat er een relatief grote en jonge kerk in Cambodja is, die bij een goede mobilisatie en samenwerking, veel kan betekenen voor een verdere kerstening van het (eigen) land. Helaas is de samenwerking nog ver te zoeken en is de kerk over het algemeen té passief geworden, om effectief uit te reiken naar de eigen bevolking. Positieve uitzonderingen daargelaten. Een andere reden voor deze passiviteit is het feit dat  jonge christenen hun handen vol hebben aan studie en werk om voor zichzelf en voor de ouderen te zorgen, zoals hier gebruikelijk is. Als echter dit potentieel zich er volledig achter zou zetten om het verschil te maken, zou dat zeker gebeuren. Nu is het helaas te gefragmenteerd. Een ander voorbeeld: Cambodja telt maar liefst 1.350 NGOs; seculier en christelijk door elkaar. Natuurlijk zijn er die hun typische eigen werkterrein hebben en dus heel nuttig werk doen, maar wij kunnen ons nauwelijks voorstellen dat er geen overlap zit tussen al deze partijen. Je ziet nog al eens dat in het christelijke circuit men de eigen identiteit dermate belangrijk vindt, dat van intensieve samenwerking nauwelijks sprake is. Een andere, nieuwere bedreiging voor de kerk is het zgn. ‘prosperity-gospel,’ dat volgens ingewijden snel aan populariteit wint.

Kortom: Op het vlak van apologetiek blijft het dus opletten geblazen.

Een andere belemmering tot het gezamenlijk uitreiken onder de eigen bevolking, is de erfenis van wat er in het verleden door missionarissen is gepredikt, waarbij de nadruk lag op de zuiverheid in de leer, en veel minder op de onderlinge liefdesband. Europeanen weten als geen ander wat dat voor gevolgen kan hebben, getuige de vele godsdienstoorlogen. Terwijl Jezus toch in Johannes 17 duidelijk iets anders voor ogen had. Een land als Cambodja heeft met haar oorlogstrauma nu juist veel behoefte aan eendrachtige, onbaatzuchtige liefde. Ik las in Don Carson’s devotional commentary getiteld ‘For the Love of God’ (Vol. 1, section August 19), in verband daarmee deze pakkende passage: “Paulus was niet alleen een expert in apologetiek, maar een man met passie en liefde voor zijn mensen. De kerk van vandaag heeft dringend behoefte aan mensen met een dergelijke instelling.”

Tijdens de afgelopen decennia van evangeliseren zat het met de apologetiek wel goed. Er zijn veel puriteinen, mennonieten en andere zgn. ‘zuiveren in de leer’ eeuwen geleden als kolonist naar Amerika getrokken, nazaten waarvan die nu evangeliseren in gebieden als Zuid-Oost Azië. De nadruk op de juistheid van de boodschap is met hen mee gekomen en die is met de onaflatende Amerikaanse zendingsdrang ook in Cambodja terecht gekomen. Wat mij zeer verontrust is het gebrek aan het andere deel dat Carson noemt: de liefde voor de mensen. Hoe komt het dat er – ondanks zoveel middelen en potentieel – zo weinig naastenliefde is? In Azië heeft een mensenleven sowieso al minder waarde – mede door het gebrek aan eigenwaarde door de eeuwen heen onderwezen in de Boeddhistische leer van het streven naar het opgaan in het ‘niets’ (Nirvana) – maar, erger nog, zoals ik in 2015 al schreef, de barmhartige Cambodjaan bestaat niet. Zoals boven al aangegeven, wanneer het je goed gaat, is dat het gevolg van jouw Karma en is er geen enkele noodzaak om iets van jouwe welbevinden te delen met de ander. Dit matcht weer goed met het Amerikaans individualistisch, materialistisch imperialisme, waarbij voornamelijk het ‘ik’ telt. Is het toeval dat we sporen van deze dingen nog in de Cambodjaanse kerk aantreffen of gevolg van de eenzijdigheid in de prediking?

Ad 3. Taal. Taal als cultuur- en communicatiedrager is en blijft uiterst belangrijk, zeker als je van hart tot hart met elkaar wil praten. Omdat deze taal mijlenver bij de Europees/ Latijnse talen vandaan staat, gaan onze vorderingen maar langzaam. Zelfs zo langzaam dat als we ons afvragen of het niveau van ‘hart-tot-hart’ wel ooit zullen bereiken. De afstand tot wat wij oorspronkelijk zagen als onze bediening, wordt er niet kleiner op en vergt misschien een andere benadering.

Daar zijn we nu over aan het denken en bidden. Zending heeft ons hart, en ook al zijn we ouder dan de meesten hier, we willen graag bijdragen. Hier of waar dan ook. Misschien moeten we onze netten over een andere boeg uitgooien om effectief te kunnen zijn… (Luc. 5, 4 WV), zodat we over dit dode punt heen kunnen komen.

Bid u mee? Hartelijk dank.

Jacques