Anlong Veng

  • -

Anlong Veng

Category : Updates

Na de eerste drie maanden taalstudie is het de bedoeling enkele ‘veldactiviteiten’ (Engels: ‘ministries’) te bezoeken om een beeld te krijgen van wat er in het land gebeurt.

De afgelopen week zijn we naar Anlong Veng district in de Oddar Meanchey provincie geweest. Dit ligt in het uiterste Noord-Westen van Cambodja, tegen de grens met Thailand aan. Nog geen twee jaar geleden zijn hier vuurgevechten geweest tussen de Thai en de Khmer over het exacte verloop van de grens. De kwestie is toen voorgelegd aan de UN en die heeft zich uitgesproken dat de betwiste delen toch echt aan Cambodja toebehoren.

Nu is het bijzondere aan deze streek dat de Khmer Rouge zich hier tot het laatst heeft kunnen handhaven, mede omdat het een berg- en bosachtig terrein is en zij dit op hun duimpje kenden. De bergen zijn beter bekend als de Dangrek Mountains. Lees hier meer over de regio: https://en.wikipedia.org/wiki/Anlong_Veng_District.

Na de val van het regime en het opruimen van de laatste Khmer Rouge bolwerken – Hun Sen verleende amnestie aan de generaals, de zgn. ‘Win-Win’ deal – is er veel veranderd. Vooral geestelijk. Eerst het rovershol van de duivel, nu waait de Geest van God vrijelijk over het gebied. Vele mensen komen achtereen tot geloof, aanvaarden blijmoedig en gretig het Woord en laten geen gelegenheid aan zich voorbijgaan om meer te weten over God en Zijn Woord.

Twee gevallen zijn spraakmakend. De eerste is een drinkeboer die in een van de nabije dorpjes met zijn maten drinkgelagen aanrichtte, zich laatdunkend uitliet over anderen en agressief gedrag vertoonde. God greep hem in zijn kraag en na 18 jaar drank, was hij alcoholvrij. Omdat hij de informeel groepsleider was maar weigerde nog langer mee te drinken, werden zijn maten nieuwsgierig, mede omdat hij toch ineens wel heel erg anders was. Nadat hij hen in nuchtere toestand had uitgelegd wat er was gebeurd, kwamen zes van zijn maten tot geloof en zwoeren hun oude leven af.

De tweede gaat over een man die zijn dorp terroriseerde, zijn vrouw sloeg en met zijn ‘mechanische koe’ (een soort lange tractor) gewoon over mensen heen reed. Ook hij hoorde op bijzondere wijze van het evangelie en kwam tot het inzicht dat het toch wel anders moest in zijn leven. Zijn ommekeer (of eigenlijk: terugkeer naar God), ging spoorslags en was zo radicaal dat praktisch het hele dorp vragen ging stellen. Op zijn uitleg, namen velen het goede nieuws aan en zo ontstond een dorpsgemeenschap die nu regelmatig bij elkaar komen om samen te zingen, te bidden en de Bijbel te bestuderen.

De meeste mensen in deze regio zijn boeren of landarbeiders of plantagewerkers. Er heeft helaas veel ontbossing plaatsgevonden; een grijs gebied waar nog het nodige aan onderwijs over goed bosbeheer moet plaatsvinden. Het leven is er eenvoudig, prikkelarm en relatief koel. De grond is rood van kleur, en als het flink geregend heeft, veranderen de kuilen in de weg in plassen ‘rood water.’ Het contrast met Phnom Penh had niet groter kunnen zijn. We voelden ons er thuis. Zelden hebben we zo’n blijdschap in het geloof gezien. Mensen komen graag samen, nemen plaats op houten planken, laten hun slippers bij de ingang, en zitten voor uren bij elkaar. Na zang, gebed en lezing doet een van de medewerkers de preek, die vooral interactief is. Er wordt met instemming gebromd, geklapt, er worden vragen gesteld of men roept luidkeels ‘amen.’ Na de collecte, is er gebed voor de zieken en de bedroefden. Ziekenhuizen, artsenposten en psychologen zijn hier niet aanwezig. Mensen zijn dus direct aangewezen op Gods hulp. En die komt! Hier komt Jesaja 61 tot leven: dit is kerk! Wie weet, komen we hier nog weer terug…

Na de dienst wordt er samen gegeten, en gaat iedereen weer naar zijn of haar eigen (houten) huis op palen.

Met pijn in het hart reisden we weer af en kwamen via Siem Reab weer terug in Phnom Penh. Lisanne en Matthijs hadden een goede tip om te overnachten in Siem Reab en dat was niet overdreven. Eerder al hadden zij er met veel plezier overnacht.